Esky_t 's Blog

Διπλή Δίρφυς ---> Διπλή απόλαυση

2012-01-25T00:04:00.001+02:00

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας Ρώσος, ένας Αμερικάνος και ένας Ιάπωνας σε ένα βουνό και συζήταγαν για το πως θα περάσει ο καθένας από την ανηφόρα που έτυχε μπροστά τους και ήταν τίγκα στο φρέσκο και παγωμένο χιόνι.

-Εγώ ,λέει ο Αμερικάνος, θα βάλω τα μπλοκέ μου έχω ύψος και αν τα βρω σκούρα θα χρησιμοποιήσω τον εργάτη μου.

- Εγώ, λέει ο Ιάπωνας, έχω πολλά κυβικά, δεν χρειάζομαι μπλοκέ, έχω ξεχάσει και το χειριστήριο του εργάτη, όμως έχω καλά λάστιχα με αλυσίδες θα πάρω φόρα και θα βγω σίγουρα.

- Εγώ, λέει ο Ρώσος, δεν έχω και πολλά κυβικά, δεν είμαι και τόσο ψηλός, τα λάστιχά μου είναι παλιά, (μπλοκέ???)... Λέω να πάω εδώ στο ξέφωτο που μόλις περάσαμε: έχω ΚΑΛΟ τσίπουρο, φρέσκο ψωμί, τυρί και σαλάμι…..

.
.
.

Λίγο τα τελευταία χιόνια που έπεσαν, λίγο το ότι συγκεντρώθηκε καλή παρέα, λίγο το ότι τελευταία μείναμε μακρυά από το αγαπημένο μας χόμπι, λίγο το ένα λίγο το άλλο, αποφασίσαμε για μια εξόρμηση στην πανέμορφη Δίρφη και περάσαμε τόσο καλά που επαναλάβαμε την εξόρμηση ξανά, μια εβδομάδα αργότερα.

Ο Βαγγέλης κάνει τους τελευταίους προληπτικούς ελέγχους στα αυτοκίνητα μας, φορτωνόμαστε τον απαραίτητο εξοπλισμό και δίνουμε πρωινό ραντεβού στο Σείριο. Πολλές οι παρέες με τετρακίνητα ξεκινάνε μαζί με εμάς για τα βουνά, κάτι που μας θυμίζει παλαιότερες εποχές.

Το FLOP είναι εξαιρετικό αφού όπως βλέπουμε από την Εθνική ο προορισμός μας είναι κάτασπρος. Αργότερα, το turn και το river ίσως μας έδωσαν το δυνατότερο φύλλο από όλους.

Ο στόχος και των δύο εξορμήσεων ήταν να ανέβουμε στην "ράχη" από μικρούς χωματόδρομους, διαφορετικούς κάθε φορά. Όπως ήταν αναμενόμενο ανοίξαμε αρκετά κομμάτια, κολλήσαμε, χρησιμοποιήσαμε εργάτες, τα μπλοκέ διαφορικά μας, εξαντλήσαμε τις διαδρομές των αναρτήσεων μας, ζητήσαμε και το τελευταίο κιλό ροπής που μπορεί να αποδώσει το μοτέρ μας. Μαζί με αυτά, εξαντλήσαμε το κρασί μας, το τσίπουρο, τα απίστευτα φαγώσιμα που προσγειώθηκαν δεξιά και αριστερά από αδιευκρίνιστες αφετηρίες. Το μυαλό μας δούλεψε με διαφορετικά δεδομένα για διαφορετικά αποτελέσματα και τα μάτια μας είδαν αντικείμενα που ήταν σε μακρύτερες αποστάσεις από αυτές που έχουμε συνηθίσει. Ακούσαμε την ησυχία του χιονιού και βουλιάξαμε το πόδι μας μέσα του για να μας ζεστάνει με την παγωμένη θερμοκρασία του. Επικοινωνήσαμε σαν άνθρωποι και νοιώσαμε ΑΣΦΑΛΕΙΑ ακόμα και σε περιπτώσεις που βρεθήκαμε σε οριακές καταστάσεις, εκατοστά πριν γλιστρήσουμε στον γκρεμό.

Περάσαμε όμορφα.

Ευχαριστώ όλη την παρέα για το μικρό και απαραίτητο διάλειμμα που κάναμε στις δύο αυτές εξορμήσεις. Η παρέα που αρχίζει και φτιάχνεται υπόσχεται πολλά.

Φωτογραφίες: (Φωτογράφοι: Esky_t, βζουτ, Σπυριδούλα, Βασίλης)

Λίμνη Δασίου – Εκδρομή από τα παλιά!!!

2011-01-25T02:14:00.000+02:00

Η πρόταση για εκδρομή έπεσε από γνωστό συνάδερφο που είχε ακούσει για τις βόλτες μας. Θα είναι λέει με τον ξάδερφό του με εξοπλισμένο Jimny, ένα ακόμη Jimny μαμά που θα αλλάξουν λάστιχα στην Κόρινθο (και όπου μείνει θα το αφήσουμε και θα πάμε με τα άλλα) και ένα ακόμα παιδί με Land Rover πολύ δυνατό που ξέρει την περιοχή από έξω..

-(Τάσος) Ρε Λιώστο τι έχεις να κάνεις αύριο???
-(Γιώργος) Τίποτα, το πολύ πολύ να πάω να βγάλω λίγο ¨ψωμάκι¨
-(Τάσος) Έχω πρόταση για εκδρομή αύριο το πρωί πάμε???

- - (Γιώργος) Πάμε… Με το Subaru??
-(Τάσος) Όχι ρε για off road μιλάω.. Να πάμε με το αγωνιστικό να ξεπιαστεί λίγο.

-(Γιώργος) 7:00 θα είμαι στο Βαγγέλη.

7:00 το πρωί (περίπου χαχαχ) φθάνω στο Βαγγέλη και φορτώνουμε εργαλεία, νερά, φαγητά, καφέδες κτλ το αγωνιστικό. Το βάζουμε μπροστά και ξεκινάμε και μετά από λίγο βρισκόμαστε με το μαμά Jimny στον Γρηγόρη στην Αττική οδό και συνεχίζουμε για Κόρινθο.

Εκεί γνωρίζουμε τον ξάδερφο και το Jimny που φαίνεται καλοφτιαγμένο. Ενημερωνόμαστε ότι το Land Rover έχει ένα προβληματάκι και ο φίλος θα έρθει σαν συνοδηγός. Θα έρθει και ένα Hi Lux.

Τέλεια!!!

Το land rover Defender του Ηλία είναι θηρίο. Μαζί με ένα ακόμη Defender διοργανώνουν Off-road εκδρομές στην περιοχή και έχουν βάση στο χιονοδρομικό στα Καλάβρυτα. Με μικρό τίμημα παίρνουν άτομα στα αυτοκίνητά τους και τους προσφέρουν μια δυνατή εμπειρία.

Γνωριζόμαστε λοιπόν και με τον Ηλία και στην πορεία για το βουνό μπαίνει σκούπα και το Hilux στο κονβόι.

Ο Ηλίας μας καθοδηγεί σε φοβερά κομμάτια, πολλές φορές από ξεχασμένους δρόμους ή από κομμάτια που έχει ανοίξει αυτός. Το Niva είναι στο στοιχείο του. Τζόγος μισό μέτρο, τιμόνι λες και ανοίγεις πόρτα ασφαλείας σε υποβρύχιο, το καρμπυρατέρ ακούγεται λες και είναι στο …ντουλαπάκι (αφού από εκεί παίρνει αέρα – πατέντα snorkel). Κάθομαι στην θέση του οδηγού και ξεκινάω με 3^η (… αφού είναι σαν 1^η normal niva) και ανηφορίζουμε. Τα περισσότερα χλμ τα έκανα εγώ και κάποια δύσκολα σημεία τα άφηνα στον ειδικό.

Εκδρομή από τα παλιά λοιπόν.. Μας θύμισε παλαιότερες μέρες (2004) που κάθε Κυριακή είμασταν αέριο, Αυλώνα, Μαραθώνα, Δίρφυ….. Τότε αν είχες λάστιχα και ένα μικρό ψήλωμα είχες τούμπανο. Αν μάλιστα είχες εργάτη ή μπλοκέ….

Βοήθησε ότι και τα αυτοκίνητα που είχαμε ήταν με απλές βελτιώσεις και αποδείχτηκε ότι δεν χρειάζεσαι τανκς για να περάσεις μία όμορφη και γεμάτη Κυριακή. (στο αγωνιστικό τα μπλοκέ μας άφησαν νωρίς καθώς παρουσίασε πρόβλημα το κομπρεσέρ.)

Η παρέα άγνωστη ουσιαστικά σε εμάς μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Όλοι ήμασταν εκεί για το χόμπι μας και την επαφή με την φύση. Ο Ηλίας πολύ σωστός σε ΟΛΑ και εύχομαι να πραγματοποιήσει το πλάνο του για το Transylvania Trophy. O Μάριος με το κόκκινο Jimny είναι μέσα στην τρέλα, δεν μασάει πουθενά και μαζί με τον Κώστα τον ξάδερφο αποτελούν ωραίο συνδυασμό. Όπως επίσης και τα παιδιά με το λευκό μαμά Jimny που δυστυχώς δεν θυμάμαι τα ονόματά τους. Παρόλο την 1^η τους φορά σε χώμα, οδήγησαν πολύ σωστά και μπράβο τους. Βλέπω το Jimny σε λίγο καιρό να ψηλώνει και να αρκουδιάζει. Τέλος ο Στέλιος με το hilux μάχιμος και απόδειξε ότι πολλές φορές οι γνώσεις τις θάλασσας εφαρμόζονται και στο βουνό.

Ακολουθεί το φωτογραφικό υλικό….

DracuLADA 2010 3ο μέρος

2010-07-29T02:23:00.004+03:00

Μέρος 3^ο

Στο 1^ο μέρος της εκδρομής μας στην Τρανσυλβανία ταξιδέψαμε οδικώς από την Αθήνα και μετά από μια διανυκτέρευση στην Σόφια φτάσαμε στο Sibiu, την βάση των εξορμήσεων μας στην Τρανσυλβανία.

Στο 2^ο μέρος, επισκεφτήκαμε το Sibiu, το χωριό Bran με το κάστρο του Δράκουλα, το Brasov και την υπέροχη Sighisoara, το μέρος που γεννήθηκε ο Vlad III Tepes ή όπως τον γνωρίζουμε μέσα από την νουβέλα του Stoker, ο Δράκουλας.

Transalpina (DN67C)

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει νωρίς το πρωί στα αυτοκίνητά μας, έχοντας πρώτα φροντίσει να αρπάξουμε όσες προμήθειες μπορούμε από το πρωινό του ξενοδοχείου και ελπίζουμε ο Robert να μην παρακολουθεί τα βίντεο από τις κρυφές κάμερες.

Διασχίζουμε τον δρόμο (Ε81) για Sebes και κάνουμε αριστερά στην Saliste για μια ποιο σύντομη διαδρομή για το Sugag από όπου και ξεκινάει η Transalpina (DN67C).

Η Transalpina, γνωστή και ως ο δρόμος του Βασιλιά, είναι μη προσπελάσιμη τους περισσότερους μήνες του χρόνου λόγο χιονιού. Περνάει από το μεγαλύτερο υψόμετρο από κάθε άλλο δρόμο στη Ρουμανία, συγκεκριμένα στο πέρασμα Urdele στα 2145 μέτρα πάνω από την θάλασσα και είναι μια από τις διαδρομές που πρέπει να κάνει κάποιος τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του. Τελευταία γίνονται μεγάλες προσπάθειες ώστε να ασφαλτοστρωθεί όλη η διαδρομή και να χάσει ένα σημαντικό μέρος της ομορφιάς της.

Στα πρώτα μας χιλιόμετρα περνάμε από μεγάλα κομμάτια με άσφαλτο που διαδέχονται από ποιο μικρά χωμάτινα κομμάτια και ούτο καθ’ εξής. Είμαστε ακόμη σε χαμηλό υψόμετρο και από εδώ και πέρα μπαίνουμε στο βασίλειο των βουνών. Αφήνουμε πίσω μας το τελευταίο κομμάτι πολιτισμού, οδηγούμε μέσα σε δάση και είναι η καλύτερη αρχή που μπορούμε να φανταστούμε. Μια μικρή στάση επιβάλλεται για μερικές αναζωογονητικές ανάσες οξυγόνου και μερικές γουλιές καφέ.

Η πρώτη τεχνητή λίμνη που προσεγγίζουμε ονομάζεται Tau και η δεύτερη και μεγαλύτερη είναι πάλι τεχνητή, ονομάζεται OASA Mica. Σε όλη την διαδρομή τα πανύψηλα δέντρα, που βρίσκονται και στις δύο μεριές του δρόμου, μας απειλούν με στρίμωγμα και έχουμε την εντύπωση ότι οδηγούμε σαν σε ένα πράσινο τούνελ που είναι έτοιμο να μας καταπιεί.

Ο δρόμος αφού ανεβαίνει κάποιο υψόμετρο μας οδηγεί σε ένα παραπόταμο του Olt και είναι νωρίς το μεσημέρι. Οπότε τι καλύτερο από ένα πικ νικ δίπλα στο ποτάμι??? Έτσι και αλλιώς από εδώ και πέρα θα περάσουμε στο αλπικό κομμάτι της διαδρομής μας. Στην πραγματικότητα, μόλις τώρα αρχίζει το ποιο θεαματικό μέρος της πορείας μας στην βασιλική οδό.

Τα υφαρπαγμένα φαγώσιμα από το πρωινό του ξενοδοχείου, μαζί με κάποια δικά μας και τον ήχο από τα νερά που τρέχουν είναι ο καλύτερος συνδυασμός για το μεσημεριανό μας. Όμως αν και το μέρος είναι πανέμορφο και προσφέρεται για διανυκτέρευση, εμείς δεν κρατιόμαστε να περάσουμε και άλλο χρόνο εδώ και μαζευόμαστε, για το αλπικό κομμάτι που μας έχει χαράξει ο Mihai. Μετά από λίγα χλμ βρισκόμαστε να σκαρφαλώνουμε κυριολεκτικά το βουνό και δεν αργούμε να φτάσουμε σε πρωτόγνωρα για εμάς υψόμετρα. Εδώ η φύση μας ανταμείβει με απίστευτη γενναιοδωρία δίνοντας μας εικόνες που μας κόβουν την ανάσα. Το πράσινο του γρασιδιού με το καθαρό μπλε του ουρανού και η απόλυτη ησυχία μας κάνουν να φανταζόμαστε πως ήταν ο κόσμος κατά της πρώτες μέρες της δημιουργίας του.

Στον στενό δρόμο, ένα σκαλοπάτι ουσιαστικά στην πλαγιά, έχουμε από την μία πλευρά το βουνό και από την άλλη την άβυσσο και μοιάζει να γλιστράμε σαν τον άνεμο που σίγουρα εδώ πάνω θα λυσσομανάει με απίστευτες εντάσεις.

Σε κάποιο σημείο και πριν αρχίσουμε να κατηφορίζουμε για το ποιο δύσκολο κομμάτι off-road, το GPS μας δείχνει υψόμετρο 2000 μέτρα!!! Εκεί που νομίζουμε ότι τα έχουμε δει όλα και κυριολεκτικά είμαστε στα ουράνια, βρισκόμαστε στην κατάβασή μας να κάνουμε ένα από τα καλύτερα off-road κομμάτια της ζωή μας. Όχι δύσκολο, αλλά με μεγάλη ποικιλία διαφορετικών τερέν μέσα σε δάση, χορταριασμένους δρόμους, κομμάτια με νεροφαγώματα, σκέτη απόλαυση για τον τυχερό κάτοχο τετρακίνητου οχήματος που θα βρεθεί εδώ. Αν δεν είχαμε τον Ozi με τους χάρτες και την διαδρομή από τον Mihai, είναι σίγουρο ότι θα βρισκόμασταν ακόμη εκεί, ψάχνοντας τον κανονικό δρόμο που θα νομίζαμε ότι είχαμε χάσει.

Κάπου εκεί στην διαδρομή ο Βαγγέλης (ο διάσημος πλέον μηχανικός μας) αφαιρεί το δεξί μπροστινό αμορτισέρ από το Niva του Παναγιώτη, αφού έχει σπάσει η πάνω βάση του και το μόνο που προσφέρει ποια είναι ένας ενοχλητικός θόρυβος.

Βγαίνουμε στον κεντρικό δρόμο και στο χωριό Voinesa, χορτασμένοι ποια από τοπία και εκτός δρόμου οδήγηση όμως η ώρα έχει περάσει. Έτσι αποφασίζουμε να μην ακολουθήσουμε την χωμάτινη και ποιο σύντομη διαδρομή που έχουμε στο πλάνο μας (60χλμ) αλλά να κάνουμε ένα ποιο μεγάλο και σίγουρο ασφάλτινο κύκλο (100χλμ), που θα μας ξαναπεράσει από τον εκπληκτικής ομορφιάς δρόμο που είχαμε κάνει όταν ανεβαίναμε στο Sibiu (Ε81).

Ζαλισμένοι από την υπερβολική δόση τοπίων και την πολύωρη οδήγηση, κάνουμε το μοναδικό λάθος πλοήγησης του ταξιδιού μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως και συνεχίζουμε μέσα στην καλή χαρά προς την αντίθετη κατεύθυνση και το Petrosani. Στην πορεία μας αντί για χωριά βλέπουμε μια μεγάλη λίμνη και προσπαθούμε να βρούμε δρόμο ώστε να φτάσουμε στην όχθη της. Όλα κυλάνε υπέροχα πλην του ότι έχουμε κάνει περίπου 50χλμ και το Sibiu απομακρύνεται από εμάς αντί να πλησιάζει.

Εκεί, στην όμορφη λίμνη, καταλαβαίνουμε ότι η ποιο κοντινή απόσταση από εδώ που βρισκόμαστε για το ξενοδοχείο είναι πλέον 145 χλμ. Άρα θέλαμε 100χλμ αν δεν κάναμε το λάθος, έχουμε κάνει καμιά 50αριά??? και τώρα θέλουμε άλλα 145χλμ και θα πρέπει να περάσουμε και πάλι την Transalpina, αλλά νύχτα αυτή την φορά. Εγκεφαλικό!!!! Τουλάχιστον έχουμε το, ας πούμε, ασφάλτινο κομμάτι της και δύο ζευγάρια καλούς προβολείς που φτιάξαμε με τον Βαγγέλη ειδικά για αυτό το ταξίδι.

Στο ξενοδοχείο μας φτάνουμε πτώματα ποια από την κούραση και πέφτουμε ξεροί για ύπνο γιατί …(μαντέψτε)… αύριο έχουμε και πάλι πρωινό εγερτήριο καθώς θα πρέπει να κάνουμε check-out από το ξενοδοχείο για να πάμε στο Βουκουρέστι μέσω Transfagarasan, αφού πρώτα βρούμε ένα μέρος να επισκευάσουμε το αμορτισέρ του Παναγιώτη που τεμπελιάζει στο πορτ-μπαγκαζ.

Την επομένη το πρωί μαθαίνουμε ότι υπάρχει ένας καλός μάστορας λίγο έξω από το Sibiu και αποφασίζουμε να τον επισκεφτούμε. Στο συνεργείο μας επισκευάζουν με τον καλύτερο τρόπο την βάση του αμορτισέρ και αλλάζουν ένα φίλτρο υγραερίου στον Βαγγέλη που είχε διαρροή. Έτσι ξεκινάμε με 3 ώρες καθυστέρηση με κατεύθυνση το Brasov, και φουλάρουμε με υγραέριο στο βενζινάδικο της γιαγιάς. Στο χωριό Cartisoara στρίβουμε δεξιά και ακολουθούμε τις ταμπέλες για Pitesti και μπροστά μας έχουμε τα βουνά Fagaras με την υψηλότερη κορυφή της Ρουμανίας Moldoveanu στα 2544 μέτρα. Ναι οδηγάμε στα πρώτα χιλιόμετρα του Transfagarasan!!!!

Transfagarasan (DN7C)

Έστω σου δίνεται η δυνατότητα να οδηγήσεις ένα από τα κορυφαία αυτοκίνητα που έχουν παραχθεί και ψάχνεις να βρεις την κατάλληλη διαδρομή που να ανταπεξέρχεται κατά κάποιο τρόπο στην αξία του αυτοκινήτου. Το Transfagarasan θα πρέπει σίγουρα να συμπεριληφθεί στην λίστα με τις διαδρομές αυτές. Ο δεύτερος υψηλότερος ασφαλτοστρωμένος δρόμος της Ευρώπης (ψηλότερο σημείο τα 2034 μέτρα) δεν εντυπωσιάζει μόνο με το υψόμετρο που περνάει. 90 χιλιόμετρα με διαδοχικές αμέτρητες στροφές όλων των ειδών, τα περισσότερα τούνελ από οποιοδήποτε άλλο δρόμο στην Ρουμανία, οι γέφυρες, οι καταρράκτες και η ανεμπόδιστη θέα, συνθέτουν μια πρόκληση για αυτοκίνητα και οδηγούς, κυρίως όταν ο καιρός δεν είναι καλός (Πολλές φορές χιονίζει ακόμα και τον Αύγουστο). Ο δρόμος κατασκευάστηκε μεταξύ 1970 και 1974 με εντολές του Τσαουσέσκου και στοίχισε την ζωή σε πολλούς ανθρώπους που δούλευαν υπό αντίξοες συνθήκες.

Ξετυλίγουμε γρήγορα την συσκευασία δώρου που κάνουμε στα NIVA μας, σκαρφαλώνοντας 1000 μέτρα σε μόλις 30 χλμ. Πολλές φορές συναντάμε σύννεφα στο δρόμο μας και μερικές κακοποιημένες χιονούρες. Ξεπερνάμε για μια ακόμη φορά τα 2000 μέτρα και το σκηνικό αλλάζει εντελώς μετά το μεγαλύτερο σε μήκος και θεοσκότεινο τούνελ της Ρουμανίας μήκους 887 μέτρων και πλέον έχουμε μπροστά μας την κοιλάδα Arges. Μετά από 27 χλμ μπαίνουμε σε δάσος και κάπου εκεί κάνουμε την μεσημεριανή μας στάση για φαγητό δίπλα σε ένα ποτάμι. Δυστυχώς ο χρόνος που χάσαμε για τις επισκευές στο συνεργείο μας στοίχισε την βόλτα με το τελεφερίκ και την επίσκεψη στην λίμνη Balea σε υψόμετρο 2034 μέτρα. Αυτό ουσιαστικά δεν μας χαλάει καθόλου. Όλοι ξέρουμε μέσα μας ότι εδώ θα ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή και θα θέλουμε να δούμε κάτι καινούργιο.

Μετά από το φαγητό και την απαραίτητη χαλάρωση συνεχίζουμε περνώντας την λίμνη Vidraru και περνάμε ένα από τα ψηλότερα φράγματα με ύψος 165 μέτρα!!! (διπλάσιο σε ύψος από το φράγμα της λίμνης Πλαστήρα) και η διαδρομή συνεχίζει να είναι εντυπωσιακή. Λίγο πριν βγούμε σε ποιο πεδινά κομμάτια κάνουμε μια μικρή στάση για καφέ και συνεχίζουμε την πορεία μας για το Βουκουρέστι, όπου και φθάνουμε στο ξενοδοχείο μας αργά το βράδυ. Με τις τελευταίες μας αντοχές κάνουμε μια βόλτα μέχρι το ¨Σπίτι του λαού¨ δηλαδή το παλάτι του Τσαουσέσκου που φωτίζεται υπέροχα το βράδυ. Εδώ στον μεγάλο χώρο – πάρκινγκ επικρατεί ησυχία, το μέρος σου δίνει μια πολύ καλή ενέργεια και παρόλη την κούραση καθόμαστε αρκετή ώρα.

Palace of Parliament

Η σημερινή μέρα είναι αρκετά φορτωμένη. Έχουμε στο πρόγραμμα μας να επισκεφτούμε το παλάτι του Τσαουσέσκου, να κάνουμε μια βόλτα σε ένα πάρκο που υπάρχει εκεί κοντά και να ταξιδέψουμε για την Σόφια. Τρώμε πλούσιο πρωινό γιατί δεν ξέρουμε πότε θα έχουμε την ευκαιρία να ξανά-φάμε και μπαίνουμε στα αυτοκίνητα μας. Η απόσταση είναι μικρή και παρκάρουμε όπως χθες στο πάρκινγκ μπροστά από το παλάτι.

4 Μαρτίου 1977 21:20 το βράδυ. Ένας σεισμός 7.2 ρίχτερ σκοτώνει 1500 ανθρώπους, αφήνει αμέτρητους τραυματίες και κατεδαφίζει 35.000 κτήρια σε όλη την Ρουμανία. 33 μεγάλα κτήρια στο κέντρο του Βουκουρεστίου ισοπεδώνονται και ο Τσαουσέσκου αναβάλει το ταξίδι του για την Νιγηρία. Ο σεισμός γίνεται το ερέθισμα στο μυαλό του Νάρκισσου δικτάτορα να επιδείξει την μεγαλομανία του, παραγγέλνοντας στην 30χρονη τότε αρχιτέκτονα Anca Petrescu να σχεδιάσει το γιγαντιαίο παλάτι του, που θα χτιστεί στην θέση των κατεδαφισμένων κτηρίων.

Το παλάτι έχει διαστάσεις 270 μέτρα μήκος, 240 μέτρα πλάτος, 86 μέτρα ύψος και 92 μέτρα βάθος κάτω από την γη!!!! Έχει 1.100 δωμάτια, 2 υπόγεια πάρκινγ και 12 ορόφους. Επίσης έχει άγνωστο αριθμό από υπόγεια επίπεδα (τουλάχιστον 8) και μυστικές διαδρομές.

Σχεδόν σε όλη την κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν υλικά που προέρχονται από την Ρουμανία. 1.000.000 κυβικά μέτρα μάρμαρο από την Τρανσυλβανία (χρησιμοποιήθηκε όλο το ειδικό κόκκινο μάρμαρο που υπάρχει στην Ρουμανία), 3.500 τόνους κρύσταλλο για τους 480 πολυέλαιους, τα 1409 φώτα οροφής και τους καθρέπτες, 700.000 τόνους χάλυβα και ορείχαλκο, 900.000 κυβικά μέτρα ξυλείας και 200.000 τετραγωνικά μέτρα χαλιά. Το παλάτι έχει φυσικό αερισμό, είναι ικανό να αντέξει πολύ μεγάλους σεισμούς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πυρηνικό καταφύγιο και είναι το ασφαλέστερο μέρος της Ρουμανίας (και όχι μόνο).

Για την κατασκευή του 2^ου μεγαλύτερου κτηρίου στον κόσμο, μετά το Πεντάγωνο στις ΗΠΑ, χρειάστηκε να δουλέψουν νυχθημερόν με βάρδιες 20.000 εργάτες. Για την χρηματοδότηση του έργου ο Τσαουσέσκου δημιούργησε τεράστιο εξωτερικό χρέος στην χώρα του. Για να εξοφλήσει το χρέος αυτό που δημιούργησε στον λαό του, έκανε εξαγωγή σχεδόν στο σύνολό τους τα προϊόντα από τις βιομηχανικές και γεωργικές δραστηριότητες και επέβαλε δελτίο για το φαγητό των πολιτών. Οι διακοπές του ρεύματος και του φυσικού αερίου για την θέρμανση έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα το 1989, μετά από 5 χρόνια από την μέρα που ξεκίνησαν τα έργα, να γίνει επανάσταση και ο Τσαουσέσκου να προσπαθήσει να αποδράσει με ελικόπτερο από το Βουκουρέστι και να συλληφθεί στην Targoviste. Καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατιωτικό δικαστήριο που στήθηκε επί τόπου και εκτελέστηκε μαζί με την γυναίκα του ανήμερα Χριστουγέννων.

Βγάζουμε εισιτήρια για την πλήρη ξενάγηση που κρατάει 2:30 ώρες και θα δούμε το 10% αυτού του αριστουργήματος που έχτισαν οι Ρουμάνοι, προσπαθώντας να σβήσουμε από το μυαλό μας αυτόν που το παράγγειλε. Το παλάτι είναι πολύ εντυπωσιακό και δείχνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον πραγματικό πλούτο της Ρουμανίας, το μάρμαρο, το ξύλο, την πέτρα και την αρχιτεκτονική.

Βουκουρέστι

Εντυπωσιασμένοι από το παλάτι αποφασίζουμε να κάνουμε μια επίσκεψη σε ένα από τα πολλά πάρκα που υπάρχουν στο Βουκουρέστι και να χαλαρώσουμε κάνοντας ένα όμορφο περίπατο, βαρκάδα στην λίμνη και να πιούμε ένα καφέ πριν την αναχώρησή μας για την Σόφια. Δυστυχώς δεν έχουμε τον χρόνο να κάνουμε μια βόλτα με τα αυτοκίνητα μας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης και παίρνουμε την σύντομη οδό για τα σύνορα αφού φουλάραμε υγραέριο.

Η συνέχεια έχει διανυκτέρευση και πάλι στην Σόφια στο ίδιο ξενοδοχείο και η επόμενη μέρα μας βρίσκει να περνάμε τα σύνορα και να φτάνουμε αργά το βράδυ στα σπίτια μας μετά από 4.000 περίπου χιλιόμετρα και απίστευτες εικόνες στην μνήμη μας.

Η Ρουμανία μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και είμαστε βέβαιοι ότι πήραμε την καλύτερη απόφαση να μην αναλωθούμε μόνο σε off-road κομμάτια, αλλά να γνωρίσουμε τις πόλεις, τα χωριά, τους ανθρώπους και την ιστορία της χώρας αυτής. Είναι σίγουρο ότι κρύβονται πολλοί ακόμη θησαυροί σε αυτό το ευλογημένο και ιδιαίτερο μέρος της Ευρώπης και που ελπίζουμε ότι θα εξερευνήσουμε στο μέλλον. Ένα μέρος με πολλά βουνά, δάση, λίμνες, απειλητικά κάστρα, επιβλητικά φρούρια, μεσαιωνικές πόλεις, λύκους, αρκούδες (και μάλιστα ιδιαίτερα άγριες), γεράκια, κάρα με άλογα και αγρότες, χωριά χαμένα στον χρόνο. Η Τρανσυλβανία αποτελεί την καλύτερη απόδραση από τον πυρετώδη και αγχωτικό ρυθμό ζωής της ¨σύγχρονης¨ κοινωνίας. Είναι ένα μέρος που είναι αδύνατον να βιαστείς, θα πρέπει να πάρεις τον χρόνο σου και να πας με τους ρυθμούς της.

Η Ρουμανία έχει να προσφέρει κάτι στον καθένα – όχι μόνο βρικόλακες.

DracuLADA 2010 2ο μέρος

2010-07-22T02:39:00.005+03:00

Συνεχίζουμε στο 2^ο μέρος του ταξιδιού μας στην Ρουμανία. Στο 1^ο μέρος ξεκινήσαμε από Αθήνα και μετά από δύο μέρες οδήγησης και 1400 χλμ περίπου, φτάσαμε στην πόλη SIBIU την βάση των εξορμήσεων μας στην Τρανσυλβανία.

SIBIU

Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το έτος 2007 (μαζί με το Λουξεμβούργο), το SIBIU είναι μια μεσαιωνική πόλη της Τρανσυλβανίας με μεγάλη ιστορία. Για πρώτη φορά αναφέρεται σε έγγραφα το 1191 με το όνομα Cibinium που βγαίνει από τον ποταμό Cibin (παραπόταμο του Olt) που διασχίζει το κέντρο της.

Η πόλη ήταν κάποτε σημαντικό σταυροδρόμι ανάμεσα στο Βυζάντιο και την Ασία. Προστατεύεται από ισχυρό οχυρό αποτελούμενο από ψηλούς τοίχους, 39 πύργους και 4 προπύργια. Αυτό το αμυντικό σύστημα την έκανε την ποιο ισχυρά οχυρωμένη πόλη της Τρανσυλβανίας και απέτρεψε τρεις επιδρομές των Τούρκων κατά το παρελθόν.

Το πρώτο νοσοκομείο και η πρώτη βιβλιοθήκη της Ρουμανίας ιδρύονται εδώ τον 13^ο αιώνα. Επίσης, εδώ ανοίγει το πρώτο εργαστήριο ομοιοπαθητικής στον κόσμο το 1797, από τον ιδρυτή της ομοιοπαθητικής τον Γερμανό Σάμουελ Χάνεμαν.

Το 1904 κινείται στους δρόμους του Sibiu το 2^ο ηλεκτρικό τραμ της Ευρώπης μετά από αυτό της Βιέννης.

Εμείς ξεκινάμε με τα πόδια την περιήγησή μας στην πόλη και η γειτονιά μας φαίνεται αρκετά όμορφη, με ωραία περιποιημένα σπίτια.

Προορισμός μας το ιστορικό κέντρο της πόλης, με τους μεγάλους πλακόστρωτους πεζόδρομους και τα πολλά μαγαζιά από όπου αγοράζουμε νοστιμότατα φρέσκα κουλούρια, που μας τα δίνουν περασμένα σε σύρμα. Στο ιστορικό κέντρο απαγορεύεται η διέλευση παντός μηχανοκίνητου μέσου και έτσι απολαμβάνουμε περισσότερο το περίπατό μας. Τα κτήρια του 17^ου αιώνα είναι βαμμένα με υπέροχα χρώματα και γρήγορα φτάνουμε στην καρδιά της πόλης, την τεράστια πλατεία Piata Mare όπου και καθόμαστε για καφέ.

Παρόλο που γνωρίζω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πιείς καφέ της προκοπής εκτός Ελλάδας, παρασύρομαι από τον κατάλογο και παραγγέλνω Frappe!! Μου έρχεται ένα όμορφο στη όψη ποτήρι με σαντιγί και διάφορα άλλα, όμως καφές δεν είναι. Δοκιμάζω την τύχη μου με κάτι ποιο απλό, αλλά πάλι τα ίδια. Συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι καφές γιοκ και ζητάμε λογαριασμό γιατί η ώρα περνάει και έχουμε να εξερευνήσουμε τόσα τούνελ, σκάλες, γεφυράκια και κρυφά περάσματα. Ο λογαριασμός για 7 άτομα είναι 13 ευρώ και τσακωνόμαστε για το ποιος θα κεράσει.

Στη συνέχεια προχωράμε προς την γέφυρα των ψεμάτων και οτιδήποτε υπάρχει στην πορεία μας αποτελεί πλάνο για φωτογραφία. Εντύπωση μας προκαλεί η καθαριότητα και ότι όλα είναι τακτοποιημένα και στολισμένα με λουλούδια.

Η ώρα περνάει γρήγορα και τα στομάχια γουργουρίζουν. Στο εστιατόριο που καθόμαστε οι σπεσιαλιτέ και το κρασί που διαλέγει ο Παναγιώτης είναι υπέροχα. Λογαριασμός??? 7 ευρώ το άτομο και είμαστε έτοιμοι να κόψουμε φλέβες.

Το βράδυ μας βρίσκει στο ξενοδοχείο να συνειδητοποιούμε γιατί ο Robert (ο ιδιοκτήτης) αποφάσισε να φύγει από την Νέα Υόρκη και να έρθει να μείνει μόνιμα στο Sibiu, όπου όπως μας λέει έχει καλύτερη ποιότητα ζωής, αφού μπορεί να πηγαίνει την κόρη του στο σχολείο και να περνάει πολύτιμες ώρες μαζί της.

Bran και Brasov.

Με απίστευτη δυσκολία, λόγω νύστας, βρίσκομαι στην τραπεζαρία για το πρωινό. Όμως είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε νωρίς γιατί σήμερα θέλουμε να επισκεφτούμε το κάστρο του Δράκουλα στο χωριό Bran και το Brasov. Φουλάρουμε υγραέριο στην γιαγιά λίγο έξω από το Sibiu και συμφωνούμε ότι είναι το καλύτερης ποιότητας υγραέριο που έχουμε βάλει στα αυτοκίνητά μας από την μέρα της εγκατάστασης. Ο δρόμος (E68) καλής ποιότητας, φροντίζει να περνάει από όλα τα χωριά και δεν μας χαλάει καθόλου αφού βλέπουμε εικόνες από το παρελθόν. Τα χωριά όμορφα, βλέπεις παιδιά να παίζουν, γυναίκες να φροντίζουν τις αυλές των σπιτιών τους και άντρες με άμαξες να προσπαθούν να προλάβουν το δικό τους deadline, χωρίς άγχος.

Εκεί κάπου μετά την πόλη Fagaras κάνουμε δεξιά προς το χωριό Zarnesti, για να γλυτώσουμε κάποια χλμ και να οδηγήσουμε σε λιγότερο γνωστές διαδρομές (73Α) προσπαθώντας να βρούμε όσο το δυνατόν αυθεντικότερες εικόνες.

Το κάστρο του Δράκουλα.

Τον 14^ο αιώνα οι Σάξονες έχτισαν το κάστρο του Δράκουλα σε μια απότομη βουνοπλαγιά με σκοπό να προστατέψουν το πέρασμα του βουνού Bran από τους Τούρκους. Η επιβλητική κατασκευή με τους συμπαγείς ψηλούς τοίχους χωρίς εσωτερικές γωνίες μοιάζει με ένα τυπικό κάστρο της Τρανσυλβανίας και ελκύει πολλούς τουρίστες που νομίζουν ότι εδώ έζησε ο Δράκουλας. Στην πραγματικότητα όμως ο Vlad III Tepes, το πραγματικό πρόσωπο πίσω από τον Δράκουλα, πιθανών να πέρασε λίγες μόνο μέρες σε αυτό το μέρος και αυτές όταν ήταν φυλακισμένος της Βασιλικής οικογένειας των Hynyadi. Το ατμοσφαιρικό κάστρο αξίζει για μια επίσκεψη έτσι και αλλιώς, με τις γοτθικού στυλ πόρτες, τα κρυφά περάσματα και τις στενές σκάλες φτιαγμένες μέσα στον βράχο. Το 1920 αποτέλεσε και το σπίτι της Βασίλισσας Μαρίας της Ρουμανίας όπου διακόσμησε το κάστρο με έπιπλα κυρίως Ευρωπαϊκής προέλευσης.

Μετά από την περιήγησή μας στο κάστρο και τα μαγαζάκια με τα αντίστοιχα είδη, αγοράζουμε kurtoskalacs ή αλλιώς το κέικ της καμινάδας και αράζουμε σε μια καφετέρια για ξεκούραση. Το κέικ της καμινάδας, είναι ένα Ρουμάνικο γλυκό (συγκεκριμένα της Τρανσυλβανίας) και είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και στην Ουγγαρία. Ουσιαστικά είναι μια κορδέλα ζύμης αρωματισμένη με γλυκά μπαχαρικά (κανέλα), τυλιγμένη γύρω από ένα ξύλινο κύλινδρο και ψήνεται στα κάρβουνα. Αφού ψηθεί πασπαλίζεται με καραμελωμένη ζάχαρη, καρύδια, αμύγδαλα ή σοκολάτα και είναι το κάτι άλλο. Συνιστάται να το αγοράσετε από κάποιον που το φτιάχνει εκείνη την στιγμή και όχι έτοιμο.

Επόμενος σταθμός το Brasov αφού περάσουμε από όμορφη διαδρομή.

BRASOV

Παρκάρουμε στο παρκινγκ και βλέπουμε ότι χρειάζεται να αγοράσουμε κάρτες ανάλογα με το πόσο θα κάτσουμε. Ωραία να αγοράσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι το μηχάνημα παίρνει μόνο ψιλά και εμείς έχουμε χαρτονομίσματα. Αλλάζουμε κάποια χοντρά χαρτονομίσματα σε τοπικούς ταρίφες αλλά δεν φτάνουν. Ψάχνοντας, βρισκόμαστε σε ένα μέρος που πουλάνε εισιτήρια λεωφορείων. Προσπαθούμε να εξηγήσουμε το πρόβλημά μας στην υπάλληλο ή οποία μας κλείνει το πορτάκι στα μούτρα. Συνηθισμένοι από τέτοιες συμπεριφορές εκπλησσόμαστε όταν βλέπουμε την κοπέλα χαμογελαστή να έχει βγει έξω και να μας οδηγεί στο παρκόμετρο που είναι 100 μέτρα μακριά και να μας αλλάζει τα λεφτά που θέλουμε. Δεν μας αφήνει να βάλουμε εμείς τα ψιλά στην μηχανή, για να σιγουρευτεί ότι όλα θα πάνε καλά και μας χαιρετάει πάντα με χαμόγελο. Αυτή η συμπεριφορά είναι ο κανόνας στην Ρουμανία.

Τι ωραίοι, ευγενικοί - άνθρωποι με παιδεία.

Το Brasov, όμορφο και αυτό, με την μεγάλη πλατεία που λέγεται Council Square και πολύ κόσμο. Η μαύρη εκκλησία βρίσκεται δύο βήματα βόρεια της πλατείας και είναι η μεγαλύτερη γοτθικού ρυθμού εκκλησία της Ρουμανίας. Επίσης έχει και το μεγαλύτερο καμπαναριό της Ρουμανίας βάρους 7 τόνων. Το όνομά της προέρχεται από την μεγάλη φωτιά που έπιασε το 1689 όταν οι φλόγες μαύρισαν τους τοίχους της. Επίσης στο εσωτερικό της ηχεί ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα της Ευρώπης, χρονολογίας 1839.

Χωρίς να μας αγχώνει τίποτα τριγυρίζουμε ως το απόγευμα, όπου και τελικά αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στο Sibiu όπου θα φάμε εκεί για βράδυ. Αύριο έχουμε να πάμε στην πανέμορφη πόλη με όνομα Sighisoara.

Πρωί-πρωί το τηλέφωνο βαράει και συνειδητοποιούμε ότι μας έχει πάρει ο ύπνος. Ντυνόμαστε με ταχύτητα μοντέλου που στο καμαρίνι της αλλάζει ρούχα βιαστικά για να ξαναβγεί στην πασαρέλα και κατεβαίνουμε για το πρωινό. H Sighisoara είναι το χωριό που γεννήθηκε ο Δράκουλας και απέχει μόλις 100χλμ από το Sibiu. Στο δρόμο μας περνάμε από την ποιο μολυσμένη πόλη της Ευρώπης την Copsa Mica και κλείνουμε τα παράθυρα μας όσο την διασχίζουμε. Το πρώτο εργοστάσιο που παρήγαγε αιθάλη (μαύρο άνθρακα) λειτούργησε εδώ από το 1936 έως το 1993 και μεταμόρφωσε ολόκληρη την πόλη ,τους ανθρώπους και τα ζώα σε μαύρα. Το δεύτερο εργοστάσιο επεξεργασίας βαρέων μετάλλων λειτουργεί έως σήμερα και ανήκει στον Ελληνικό όμιλο επιχειρήσεων ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ ο οποίος πρόσφατα εγκατέστησε νέα φίλτρα με σκοπό την εναρμόνιση των ρύπων με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα. Έρευνες δείχνουν ότι ο κάτοικος της Copsa Mica ζει 9 χρόνια λιγότερο από ότι οι υπόλοιποι συμπατριώτες του.

SIGHISOARA

Μετά από 50 χιλιόμετρα φτάνουμε στην Sighisoara και από την πρώτη στιγμή μαγευόμαστε με την πόλη. Η Sighisoara είναι μια από τις ποιο όμορφες και καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης. Έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO και περπατώντας στα πλακόστρωτα στενά δρομάκια της είναι σαν να κάνεις ταξίδι σε μια άλλη εποχή. Εννέα πύργοι και δύο προμαχώνες έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα και ο ποιο διάσημος είναι ο πύργος με το Ρολόι, όπου και αποφασίζουμε να τον επισκεφτούμε.

Επίσης είναι και το μέρος όπου γεννήθηκε ο Vlad III Tepes, ο άνθρωπος που, από τις πράξεις του εμπνεύστηκε ο ιρλανδός Bram Stoker και έγραψε την νουβέλα DRACULA. O Δράκουλας σήμερα είναι ένα από τα ποιο αναγνωρίσιμα πράγματα στον πλανήτη.

VLAD III TEPES

Το πραγματικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τον Δράκουλα είναι σίγουρα ποιο σκληρό και αιμοδιψές από τον ήρωα του Stoker . O Vlad μισούσε το ψέμα, την κλοπή και τις μοιχαλίδες σχέσεις. Ιδιαίτερο άσχημο τέλος περίμενε τον δυστυχή που είχε υποπέσει σε αυτά τα παραπτώματα ασχέτως της κοινωνικής του θέσης. Η ποιο γνωστή τιμωρία ήταν ο ανασκολοπισμός (βλέπε Αθανάσιο Διάκο), όχι όμως και η μοναδική. Έγδερνε ζωντανούς τους εχθρούς του, τους έβραζε, τους τύφλωνε, τους έκαιγε, τους έθαβε ζωντανούς. Πολλές φορές πριν τους σκοτώσει τους έκοβε τα γεννητικά όργανα, τα αυτιά ή τις μύτες και υποχρέωνε στους συγγενής τους να τα φάνε αν είχαν διαπράξει και αυτοί το ίδιο αδίκημα.

Σκληρές πράξεις που όμως πρέπει να κριθούν με βάση τα δεδομένα της εποχής που έγιναν. Ο Vlad γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1431 και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1476 σε μάχη ενάντια στους Οθωμανούς κοντά στο Βουκουρέστι. Στο διάστημα αυτό πολέμησε για την ελευθερία της χώρας του όχι μόνο τους Τούρκους αλλά και πολλούς ευγενείς ομοεθνείς του που πίστευε ότι λόγω των προνομίων που αποκτούσαν, πρόδιδαν ένα ολόκληρο λαό και τις ηθικές του αξίες.

Στη συνείδηση των Ρουμάνων ο Vlad είναι ένας ήρωας που πολεμούσε μονάχα για τον λαό του.

Εμείς χαλαροί φωτογραφιζόμαστε στην προτομή του, συνεχίζουμε τις βόλτες μας και καταλήγουμε, την στιγμή που δυναμώνει η βροχή, σε μια πολύ όμορφη καφετέρια για ξεκούραση. Η λεμονόπιτα εξαιρετική μας βγάζει και πάλι από το διαιτητικό μας πρόγραμμα.

Στην επιστροφή περίεργοι ήχοι από την βοηθητική του Παναγιώτη. Τι άλλο??? Γρασάρισμα μπιλιοφόρου βοηθητικής. 3 / 4 και αρχίζω να ανησυχώ ότι κάποια κοντινή στιγμή θα έρθει και η σειρά μου. Στο βενζινάδικο που σταματάμε για επισκευή και φουλάρισμα υγραέριο, έρχεται μια κοπέλα που ξέρει Ελληνικά και μας ρωτάει αν χρειαζόμαστε κάποια βοήθεια γιατί γνωρίζει ένα μηχανικό. Την ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον της, αλλά εμείς έχουμε τον Βαγγέλη που βάζει και πάλι τα δυνατά του, ώστε να ετοιμαστούμε γρήγορα-γρήγορα γιατί έχουμε ραντεβού με τον Mihai , τον πρόεδρο του Sibiu Off Road Club, να τον γνωρίσουμε και να μας δώσει την αυριανή μας διαδρομή στην Transalpina.

Ο Mihai έρχεται με τον πετρελαιοκίνητο Land Cruiser του και η ώρα περνάει γρήγορα με συζήτηση γύρω από το Off-road και τις εκδρομές. Παράλληλα μας φτιάχνει, σε χρόνο ρεκόρ, μια διαδρομή που θα μας περάσει από ένα κομμάτι της Transalpina και θα συνεχίσουμε σε ένα κομμάτι ποιο Off-road που θα μας ξαναφέρει και πάλι προς το Sibiu. Τα συνολικά χλμ 250 και είναι σίγουρο το 12ώρο.

Τέλος 2^ου μέρους

DracuLADA 2010 1ο μέρος

2010-07-16T01:48:00.008+03:00

Όπως είναι γνωστό οι τιμές στα καύσιμα, κυρίως τον τελευταίο καιρό, έχουν ανέβει στα ύψη. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν περιορίσει τις μετακινήσεις τους (κυρίως τις άσκοπες) και βλέπουν πλέον γενικά το αυτοκίνητο, ως πολυτελή τρόπο μετακίνησης.

Όμως το αυτοκίνητο όταν δεν το χρησιμοποιούμε μόνο για τις καθημερινές μας ανάγκες, μπορεί να μας μεταφέρει γρήγορα και με ασφάλεια σε μέρη που χωρίς αυτό ίσως και να μην φτάναμε ποτέ και να ικανοποιήσει την βαθιά μας ανθρώπινη ανάγκη για οικείωση του ξένου, κατάκτησης του αγνώστου και προσέγγισης του ¨άλλου¨ και διαφορετικού.

Με αυτό το σκεπτικό μπορούμε να δούμε ακόμα τα καύσιμα σαν μια επένδυση για τον εαυτό μας και μάλιστα πολύ συμφέρουσα και οικονομική.

Αθήνα – Τρανσυλβανία 4000χλμ.

Σάββατο 4:30, μέσα στο βράδυ ακόμα, και κάθομαι στο κάθισμα του οδηγού ψάχνοντας μέσα στο σκοτάδι την τρύπα για να βάλω το κλειδί της ¨μηχανής¨. Όλα είναι έτοιμα. Τα ξενοδοχεία που θα μένουμε από εδώ και στο εξής, τα αυτοκόλλητα και τις μπλούζες που φτιάξαμε ειδικά για αυτό το ταξίδι, τις πράσινες κάρτες και την οδική βοήθεια που θα μας καλύπτει παντού. Το κυριότερο. Τα αυτοκίνητά μας. Δεν θα ξεχάσω μια εβδομάδα πριν, εκείνο το Σάββατο, που βρεθήκαμε όλοι μαζί Δημήτρης, Παναγιώτης, Βαγγέλης και εγώ και αφιερώσαμε σχεδόν ένα συνεχόμενο εικοσιτετράωρο, μαζεύοντας όλες τις εκκρεμότητες και ατέλειες στα Niva μας, τρώγοντας σουβλάκια και πίνοντας μπύρες. Μας έχασαν οι γυναίκες μας αλλά κάναμε πολύ δουλειά και την κάναμε αλληλοβοηθώντας ο ένας τον άλλο και το κατά-ευχαριστηθήκαμε.

Και αν τελικά δεν πάρει μπροστά η μηχανή??? Αν μείνουμε από κανένα σασμάν πριν την Λαμία??? Αν? Αν? Όλα τσάμπα? Γρήγορα όμως ακούω την συμβουλή μου, που είχα δώσει στον Παναγιώτη όταν είχε τις ίδιες ανησυχίες με μένα, πριν ακριβώς μια εβδομάδα.

"Ό, τι και να γίνει εγώ είμαι σε διακοπές και θα το αντιμετωπίσω ως μέρος των διακοπών μου."

Το μοτέρ παίρνει μπροστά με ιδιαίτερη προθυμία και ξεκινάμε ρίχνοντας μια τελευταία ματιά πίσω το σπίτι μας, που θα το ξαναδούμε μετά από πάρα-πάρα πολλά χιλιόμετρα.

Ναι φεύγουμε για Ρουμανία.!!!!

Αγοράζουμε καφέ στα γρήγορα γιατί έχουμε κινητό ραντεβού στα Goody’s στον Άγιο Στέφανο. Κινητό σημαίνει ότι δεν υπάρχει στάση και πρέπει να υπολογίσει ο καθένας ότι στις 5:00 πρέπει να περνάει κάπου εκεί κοντά. Το ταξίδι για Σόφια είναι μεγάλο και πρέπει να μην καθυστερούμε χωρίς λόγο. Στην διαδρομή μαθαίνουμε ότι η Εθνική είναι κλειστή λόγω μια πυρκαγιάς και μας στέλνουν από Τιθορέα (το χωριό με τις τυρόπιτες) και Μπράλο. Ευτυχώς δεν χάνουμε πολύ χρόνο και λίγο πριν την Λαμία κάνουμε την 20’ προγραμματισμένη στάση μας.

Τα χιλιόμετρα περνάνε και περνάνε, ακολουθούμε αργό καροτσάκι στα Τέμπη γιατί κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα Σαββατιάτικα να ρυμουλκήσουν ένα τράκτορα και φτάνουμε στην Shell στον Κορινό, όπου και κάνουμε την μεγάλη μας στάση μιας ώρας για φουλάρισμα με υγραέριο και ξεκούραση. Προσπαθούμε να υπολογίσουμε πόσα λεφτά μας έκλεψαν στα αλλεπάλληλα διόδια που προηγήθηκαν, αλλά μάταια. Αυτό που γίνεται στην Εθνική με τα διόδια δεν έχει προηγούμενο.

Η ώρα περνάει γρήγορα και ίσα-ίσα προλαβαίνουμε με την Γεωργία να ανταλλάξουμε μερικές τελευταίες ακόμη κουβέντες, πριν ξαναπιάσουμε την ταχύτητα των 120χλμ μέσα στο NIVA. Ξέρετε μέσα σε ένα NIVA ουσιαστικά ο κάθε επιβάτης ταξιδεύει μόνος του, αφού από την πολύ φασαρία είναι αδύνατο να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους συνεπιβάτες.

Όλα κυλάνε καλά παρόλο που κάτι μου μυρίζει σαν καμένο. Και εκεί κάπου στο Σιδηρόκαστρο, λίγα χλμ πριν τα σύνορα με την Βουλγαρία, ακούμε τον Δημήτρη από το CB να λέει ότι υπάρχει πρόβλημα και θα γυρίσει πίσω. Αφού μας κοψοχόλιασε προς στιγμή, το θέμα διευθετήθηκε με ένα FAX που έλαβε σε ένα Super Market. Στο σημείο αυτό και όσο περιμέναμε το FAX διαπιστώνουμε τι μυρίζει καμένο στο αυτοκίνητό μου. Ένα κολάρο από το υδραυλικό τιμόνι είχε τρυπήσει και αντικαταστάθηκε με ένα κομμάτι από λάστιχο ποτίσματος και κάποιος δεν θα φτάνει να ποτίσει μέχρι άκρη-άκρη την αυλή του.

- Τάσος: Και υγρά υδραυλικού που θα βρούμε για να αναπληρώσουμε τα χαμένα???

- Παναγιώτης: δεν χρειάζεται να αγοράσουμε, έχουμε…

- Βαγγέλης: Τα μόνα υγρά που δεν πήραμε είναι του υδραυλικού..

- Παναγιώτης: Δεν πειράζει έχουμε οι υπόλοιποι…

Και με το που το λέει αυτό πάει στο αυτοκίνητό και γυρνάει με μια σύριγγα.

- Παναγιώτης: Με την σύριγγα θα βγάλουμε λίγα υγρά από κάθε ένα από τα άλλα τρία αυτοκίνητα και θα συμπληρώσουμε στου Τάσου!!!!!

Απλά πράγματα!!!

Μετά και από τις μεταγγίσεις είναι όλα έτοιμα, ο καιρός έχει δροσίσει και περνάμε χωρίς καθυστερήσεις τα σύνορα με την Βουλγαρία γεμάτοι αυτοπεποίθηση.

Στην διαδρομή προς Σόφια κάνουμε ακόμη μια μικρή στάση για μερικές κουβέντες με τους συνεπιβάτες μας και χαλάρωση. Βρίσκουμε και ένα ωραίο γεφυράκι και δεν χάνουμε ευκαιρία για πόζες.

Στην Σόφια έχουμε προγραμματίσει την πρώτη μας διανυκτέρευση. Φουλάρουμε υγραέριο λίγο έξω από την πόλη και φτάνουμε στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα.

Το ξενοδοχείο μας έχει 17 ορόφους και η θέα είναι μαγική ακόμα και από τον χαμηλό 12^ο όροφο που είναι το δωμάτιό μας.

Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο βγήκαμε στην Σόφια να φάμε κάτι στα γρήγορα και πίσω γιατί το αυριανό ταξίδι μας για το Sibiu είναι μεγάλο (650χλμ) κυρίως από επαρχιακούς δρόμους και με μεγάλη αστυνόμευση στο κομμάτι Sofia – Ruse. Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό το κομμάτι είναι ότι δεν σε βοηθάει ο δρόμος να οδηγήσεις σωστά. Πλησιάζεις σε χωριό βλέπεις ταμπέλα με όριο ταχύτητας 50. Μια χαρά. Κόβεις στα 50 και προχωράς… Περνάς το χωρίο πουθενά ταμπέλα για να ανεβάσεις και πάλι την ταχύτητά σου. Οπότε είσαι σχεδόν συνέχεια παράνομος αφού πρέπει και κάποια στιγμή να φτάσεις στον προορισμό σου και έχεις και πολλές νταλίκες. Και φυσικά η αστυνομία μπορεί να είναι κρυμμένη σε κάθε γωνία του δρόμου και κάθε ώρα του 24ωρου. Εκεί δεν αστειεύονται. Το μόνο καλό ότι ΑΝ έχουν δει, οι από το αντίθετο ρεύμα οδηγοί, το μπλόκο σε ειδοποιούν παίζοντας τα φώτα. Υπάρχει περίπτωση να δείτε να σας παίζουν φώτα και να μην δείτε ποτέ μπλόκο. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει μπλόκο με πολύ καλή κάλυψη απόκρυψη, που λέγαμε και στο στρατό.

Τα χιλιόμετρα περνάνε, αχανείς εκτάσεις με ήλιους (για πολύ ηλιόσπορο μιλάμε) και αρκετές γυναίκες να κάνουν πιάτσα στα πάρκινγκ της διαδρομής. Κάποια στιγμή μέσω Pleven φτάνουμε στο Ruse, τελευταία Βουλγάρικη πόλη πριν τα σύνορα με την Ρουμανία. Στο Ruse, ίσως την ποιο άσχημη πόλη που έχουμε δει, φουλάρουμε και πάλι υγραέριο σε μια Lukoil που είναι στο δρόμο μας. Στην Βουλγαρία σχεδόν όλα τα βενζινάδικα έχουν και υγραέριο σε αντίθεση με την Ρουμανία που υπάρχουν μεν πάρα πολλά, αλλά τα βρίσκεις λίγο ποιο δύσκολα.

Το Βουκουρέστι είναι κοντά στα σύνορα οπότε ήδη από την Βουλγαρία βλέπουμε ταμπέλες που μας οδηγούν εκεί και αυτό μας δίνει αρκετό κουράγιο.

Δούναβης.

Ο Δούναβης είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης (μετά τον Βόλγα). Πηγάζει από τον Μέλανα Δρυμό στη Γερμανία, ακολουθεί πορεία κυρίως ανατολική για 2850 χλμ., διασχίζει αρκετές πρωτεύουσες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης και καταλήγει στη Μαύρη Θάλασσα μέσα από τη Ρουμανία.
Στους Έλληνες ήταν γνωστός με το όνομα Ίστρος. Ήταν το όριο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας για πολλούς αιώνες. Ήταν και εξακολουθεί να είναι σημαντικός υδάτινος δρόμος από τη Μαύρη θάλασσα προς το εσωτερικό της Ευρώπης (και αντίστροφα), καθότι είναι πλωτός στο μεγαλύτερο μήκος του. Επιπλέον, με την κατασκευή το 1992 του καναλιού Ρήνου-Μάιν-Δούναβη, έχει ενωθεί με το κεντρικό ευρωπαϊκό ποτάμιο δίκτυο μεταφορών και είναι δυνατό να ξεκινήσει κανείς από τη Μαύρη θάλασσα και να φτάσει στα λιμάνια της Ολλανδίας, του Βελγίου ή ακόμη και μέχρι τη Γαλλία μέσα από αυτό το δίκτυο.
Σήμερα διασχίζει ή αποτελεί σύνορο σε δέκα ευρωπαϊκές χώρες : Γερμανία, Αυστρία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Κροατία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία και Ουκρανία. Λόγω του μεγάλου μήκους του και της μεγάλης βιομηχανικής δραστηριότητας στις όχθες του, είναι σήμερα ένα από τα πιο μολυσμένα ποτάμια στον κόσμο.

Πληρώνουμε τα διόδια της γέφυρας, που είναι και τα μοναδικά διόδια που πληρώνουμε εκτός Ελλάδας και μπαίνουμε στην Ρουμανία όπου και αγοράζουμε το αντίστοιχο σήμα τελών κυκλοφορίας με διάρκεια μίας εβδομάδας. Αυτό το τελευταίο είναι τυπικό αλλά καλό είναι να το αγοράσετε από οποιοδήποτε πρατήριο καυσίμων PETROROM. Υπάρχει ένα τέτοιο πρατήριο ακριβώς μετά τα σύνορα το οποίο έχει και υγραέριο.

Με την ευκαιρία να σημειώσω εδώ ότι αντίστοιχο αυτοκόλλητο θα πρέπει να αγοράσετε και για την Βουλγαρία.

Το πέρασμα του Δούναβη από το GPS:

Τα πρώτα χλμ μέσα στην Ρουμανία φανερώνουν ότι το οδικό δίκτυο βοηθάει πολύ τους οδηγούς και εδώ οι πεζοί έχουν προτεραιότητα αρκεί να περνάνε από τις διαβάσεις.

Γρήγορα φτάνουμε έξω από το Βουκουρέστι αλλά δεν ρισκάρουμε να περάσουμε μέσα από την πόλη γιατί είναι μεσημέρι και είναι σίγουρο ότι θα καθυστερήσουμε πολύ. Έτσι και αλλιώς έχουμε προγραμματίσει να μείνουμε ένα βράδυ εκεί κατά την επιστροφή μας.

Ακολουθούμε την διαδρομή που περνάει έξω από την πόλη και λίγο πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο για PITESTI ακούμε από το CB τον Δημήτρη να μας ενημερώνει ότι ακούει περίεργους ήχους από την βοηθητική του. Στο παρκινγκ που σταματάμε η ζέστη είναι αφόρητη και το γρασάρισμα του μπιλιοφόρου της βοηθητικής δίπλα στον καταλύτη είναι άθλος. Ο Ηρακλής-Βαγγέλης όμως είναι ευχαριστημένος με το κατόρθωμά του και συνεχίζουμε.

Η διαδρομή μέχρι το PITESTI είναι καλός αυτοκινητόδρομος και έτσι την καλύπτουμε πολύ γρήγορα. Από το PITESTI μέχρι τον τελικό μας προορισμό το SIBIU οδηγούμε σε απίστευτης ομορφιάς δρόμο (Ε81) και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε τι σημαίνει Τρανσυλβανία.

Κάπου στη διαδρομή ξανά πρόβλημα. Είναι η σειρά του Βαγγέλη να ακούσει κάτι στην βοηθητική του και διαγνώνει το ίδιο πρόβλημα με τον Δημήτρη. 2 στα 4, αλλά αυτή την φορά τα πράγματα είναι ποιο εύκολα λόγω ελλείψεως καταλύτη. Έτσι ίσα-ίσα προλαβαίνουμε να αγοράσουμε μερικά φρούτα και να κάνουμε μια γρήγορη βόλτα στα μαγαζιά που είναι πάνω στον δρόμο.

Εθνικό πάρκο COZIA

Συνεχίζουμε την πορεία μας και βρισκόμαστε παράλληλα και κάποιες φορές πάνω από τον ποταμό Olt που στην πορεία του για το Danube έχει δημιουργήσει τοπία εξαιρετικής ομορφιάς που σου κόβουν την ανάσα και συνεχώς έχεις την εντύπωση ότι κάποιος σου κάνει πλάκα.

Σαν να μην φτάνει αυτό βρισκόμαστε να διασχίζουμε το εθνικό πάρκο Cozia μέσα σε θεαματικό τοπίο γεμάτο δάση δρυός, οξιάς και ελάτης. Στο πάρκο υπάρχει μεγάλη ποικιλία από αυτοφυή είδη φυτών και μελέτες έχουν δείξει ότι το 10% αυτών των ειδών μπορεί να βρεθεί μόνο σε αυτό το μέρος. Μια περιοχή με τόσα πολλά είδη φυτών διαθέτει επίσης και πλούσια άγρια ζωή. Εδώ βρίσκεται το σύνολο της διατροφικής πυραμίδας της οροσειράς των Καρπαθίων, ξεκινώντας από τις αρκούδες τους λύκους, συνεχίζοντας με ελάφια και αγριόγιδα, ενδιαφέροντα είδη πτηνών, και καταλήγοντας σε σπάνια είδη έντομων.

Κατάκοποι, φτάνουμε βράδυ ποια στο ξενοδοχείο μας στο SIBIU, κάνουμε ένα γρήγορο μπάνιο και με τις τελευταίες μας δυνάμεις κάνουμε μια βόλτα στην πόλη και τρώμε σε εστιατόριο που δουλεύει 24ώρες. Η πόλη φαίνεται πολύ όμορφη και αύριο έχουμε όλη την μέρα να την εξερευνήσουμε αφού το πρόγραμμα προβλέπει ανάπαυση και 0 χιλιόμετρα με αυτοκίνητο.

Τέλος 1^ου μέρους.

Σαν όνειρο...

2010-02-07T16:59:00.001+02:00

Συνήθως δεν βλέπω όνειρα στον ύπνο μου. Ξέρετε, το παιγνίδι του μυαλού που σε κάνει να ζεις μια κατάσταση και που ενώ διαρκεί μόλις 1-2 δευτερόλεπτα, εσύ νομίζεις ότι ήταν όντος αληθινή.

Σήμερα ήταν μια μέρα που είδα όνειρο. Μαζευτήκαμε λέει οι γνωστοί-άγνωστοι με τις αγαπημένες μας σακαράκες και είπαμε να πάμε μια εκδρομή στην Εύβοια για χιόνι, λάσπες, ποτάμια και ..φαγητό με τσίπουρο. Το ραντεβού λέει, ήταν στις 8:00 στα διόδια Αφιδνών και που, όπως στην πραγματικότητα έτσι και στο όνειρό μου, υπήρχαν κάποιοι που ήρθαν ¨με καπέλο¨. Πήγαμε Χαλκίδα κάνοντας μια μικρή στάση στο Niva του Γιάννη που δυσανασχέτησε με την Εθνική οδό. Ξέρετε ο Γιάννης έχει καλομάθει το αυτοκίνητό του στις λάσπες και τα χιόνια και όταν το βγάζει στην άσφαλτο και σε μεγάλο δρόμο, αυτό του κάνει καψώνια. Αφού περάσαμε (λέει το όνειρο) την Χαλκίδα, μπήκαμε στην Αρτάκη και στρίψαμε δεξιά για Στενή. Όμως αφού φουλάραμε τα ντεπόζιτα με καύσιμα, μπήκαμε σε ένα χωματόδρομο λίγο έξω από ένα χωριό που από όσο κατάλαβα στον …ύπνο μου ήταν ο Πίσωνας. Με κάποιο τρόπο και μέσα από λασπωμένους δρόμους και …χωράφια καταλήξαμε στον Πάλιουρα. Μη με ρωτήσετε πως έβγαλα την διαδρομή δεν κατάλαβα ούτε και εγώ.

Μετά από τόση λάσπη και όμορφα μέρη κατηφορίσαμε (αρκετοί με τα 4) σε ένα ποτάμι όπου και έγινε το απαραίτητο πλύσιμο και μια στάση για τσίπουρο.

Μαζί μας λέει ήταν και ο … Νταβέλης όπου δεν χάνει ευκαιρία για παιγνίδι.

Αφού καλαμπουρίσαμε, παίξαμε και τσιμπήσαμε κάτι στα γρήγορα ήρθε η ώρα για αναχώρηση. Ο προορισμός ήλπιζα να είναι κάπου με χιόνια και κάπου εκεί γύρισα πλευρό με αγωνία…

Άντε πάμε…..

Καταλαβαίνω γρήγορα ότι κατευθυνόμαστε για Πλατάνα και από εκεί μέσω χωματόδρομων για την ράχη και στον δρόμο (άσφαλτος) που οδηγεί για Λιμνιώνα… ΧΑΧΧΑΧΑ γελάω στον ύπνο μου… Σιγά μην περάσετε από εκεί με τόσα χιόνια…

Πράγματι βγαίνω αληθινός… Πολλά χιόνια όσο ανεβαίνουμε, κολλήματα, σκαψίματα, εργάτες ο νταβέλης μέσα στην τρελή χαρά και … ο δρόμος δεν περνάει. Βλέπεις ήμασταν και οι πρώτοι που περνάγαμε από εκεί και έπρεπε να ανοίξουμε τον δρόμο με ανηφόρα και με 1700 (στην καλύτερη περίπτωση) τεμπέλικα κυβικά. Δεν πτοούμαστε καθόλου και εφευρίσκουμε νέο άθλημα. Niva snow serf. Τι είναι αυτό??? Πιστεύω ότι θα βρει πολλούς μιμητές. Είναι απλό. Τόσο απλό που μόνο σε όνειρο μπορούσες να το δεις… Παίρνεις μια σανίδα και τον κατάλληλο εξοπλισμό του snowboard, ένα σχοινί και κάνεις δύο καντηλίτσες (ναυτικός κόμπος). Την μία θηλιά την δένεις κάπου στον πίσω προφυλακτήρα και την άλλη την κρατάει ο ¨αθλητής¨. Βάζεις μπρος το τετρακίνητο καμάρι σου και ο ¨αθλητής¨ κάνει …Niva snow serf…

Αφού αθληθήκαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ήρθε η ώρα που η πείνα άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία της. Τι καλύτερο λοιπόν από το φαγητό σε ένα καταφύγιο??? Όπως πάντα (έτσι και στο όνειρο) είμασταν ΦΟΥΛ εξοπλισμένοι από φαγώσιμα. Οπότε εύρεση ταχύτερης διαδρομής στο Topo και νά 'μαστε σε 25’ στο καταφύγιο πάνω στην ράχη στην θέση ¨Ψείρα Λάκκα¨.

Τα βρεγμένα ξύλα άναψαν εύκολα με υγρά φρένων και λάδι μηχανής και ο καθένας έβγαλε φαγώσιμα που ταϊζανε 10 άτομα. Μετά από τρελό φαγοπότι έφτιαξε ο καθένας μας από ένα ρόφημα και αράξαμε μπροστά στο τζάκι συζητώντας διάφορα θέματα. Καθίσαμε εκεί αρκετή ώρα και κανένας δεν ήθελε να φύγει, ώσπου τελικά έπεσε το φως της ημέρας δίνοντας την θέση του στο παγωμένο βράδυ, και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Ήταν ένα καταπληκτικό όνειρο και το ευχαριστήθηκα με την καρδιά μου. Μου έφτιαξε τη μέρα και θέλησα να βγω στο μπαλκόνι να χαζέψω την βροχή και να αναπολήσω τις στιγμές…
(Μα καλά δεν είχα πλύνει το NIVA?? Πως και είναι μέσα στις λάσπες???)

Νυχτοπερπατήματα στα Γεράνεια 28/11/2009

2009-11-28T16:39:00.002+02:00

Σχεδόν 30 ώρες έχουν περάσει από την συνάντηση στο Λουτράκι και την εκκίνηση μιας πολύ όμορφης εκδρομής. Μπορείς να σχεδιάσεις πολύ καλά μια εκδρομή. Να προετοιμάσεις μια διαδρομή για όλα τα γούστα, να φροντίσεις να είναι όλοι ενημερωμένοι για το που θα πάμε, πότε θα σταματήσουμε κτλ. Ασφάλεια.. Όλα αυτά με τρέξιμο γίνονται. Αυτό που δεν μπορείς να προετοιμάσεις σε μια ανοιχτή εκδρομή είναι το κλίμα που θα επικρατήσει, το δέσιμο δηλαδή και την ‘πειθαρχία’ των πληρωμάτων. Από την 1η στιγμή ένιωσα ότι βρισκόμουν σε μια παρέα που κάνουμε εκδρομές χρόνια. Όμως αν και με πολλά από τα παιδιά έχουμε κάνει αρκετές εκδρομές, πολλούς άλλους τους γνώρισα χθες και φαίνεται ότι μας περιμένουν και άλλες παρόμοιες εμπειρίες.

"Οι ¨άνθρωποι της νύχτας¨, διασκεδάσαμε τις αϋπνίες μας, δοκιμάσαμε τους νέους προβολείς μας, βρήκαμε αυτό το κάτι διαφορετικό που ψάχναμε και φύγαμε με …πατερίτσες από το πολύ φαΐ και ποτό που κάναμε στην αγαπημένη μας φύση."

Όλα ξεκίνησαν όπως τα είχαμε προγραμματίσει, πλην μιας δυστροπίας του Niva του Ζανιά που για κάποιο άγνωστο λόγο είχε πεισμώσει και δεν πήγαινε καλά. Στην πορεία όμως και μετά από μυστικό διάλογο με το Βαγγέλη, άλλαξε γνώμη και δεν μας δημιούργησε περισσότερα προβλήματα.

Με κινήσεις μπαλαρίνας το κονβόι με τα 18 (αν θυμάμαι καλά) μπήκε στο Λουτράκι και άρχιζε να ανηφορίζει προς την μονή του Οσίου Παταπίου με κατεύθυνση τα Πίσια. Στην μέση της διαδρομής υπήρχε η δυνατότητα σε όσους ήθελαν να πάνε με τα πόδια σε ένα σημείο με μαγευτική θέα στο Λουτράκι.

Είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε την μεγάλη μας στάση στην Παναγία Φανερωμένη. Κάποιοι έκαναν και ένα μικρό και λίγο ποιο δύσκολο κομμάτι πριν ξεκινήσει το φαγοπότι και η διασκέδαση. Όλοι σαν μια παρέα φάγαμε, ήπιαμε, ακούσαμε ανέκδοτα από τον Ζανιά, που μάλλον έχει δίκιο να υποστηρίζει ότι γράφει 90άρα κασέτα.

Συνεχίζουμε πάντα από χώμα με κατεύθυνση προς Δερβένι με μικρές στάσεις για ξελάφρωμα και ξεδίψασμα του Defender της παρέας. Κάπου σε αυτό το κομμάτι αποχαιρετίσαμε τους πρώτους νυσταγμένους που πήραν ένα ποιο σύντομο δρόμο επιστροφής.
Αφού περάσαμε την Θήβα, το εργοστάσιο της LADA, την Λειβαδιά :o και εγώ δεν ξέρω τι (όσοι είχαν CB καταλαβαίνουν) φτάσαμε στο σημείο έκπληξη.

Παρά την ώρα και το κρύο μαζευτήκαμε όλοι και δεν θέλαμε να φύγουμε. Κάτσαμε αρκετή ώρα και γνωστοί-άγνωστοι ρίχναμε ιδέες για τις επόμενες εκδρομές. Σχεδόν κλείσαμε και ραντεβού. Μετά από πολύ ώρα αποφασίζουμε ότι κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε και παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής από άσφαλτο για Μάνδρα και από εκεί σπίτια μας.
Σε όλη την διαδρομή ο Ζανιάς προσπαθεί να γεμίσει την 90αρα κασέτα και όσοι δεν είχαν CB απλά έχασαν.

Κάπου εκεί στη επιστροφή μας αποχαιρετάει και το φεγγάρι κλείνοντάς μας το μάτι….

Πάω να τηγανίσω πατάτες.... :D :D :D 8)

Πρωτομαγιά 2009 Λίμνη Πλαστήρα-Άγραφα

2009-07-05T19:06:00.002+03:00

Έχω ανακαλύψει ένα τρόπο για να συνειδητοποιώ το πόσο καλά πέρασα σε κάτι που έκανα. (Όπως διακοπές, Off road Εκδρομές κτλ.) Δεν είναι κάτι φοβερό. Απλά μετράω τις μέρες που έχουν περάσει από την πραγματική μέρα επιστροφής μέχρι την μέρα που επιστρέφει και ο νους μου πίσω.

Αυτό που βλέπω μετά την τελευταία μας εκδρομή είναι ότι ακόμη ο νους μου είναι εκεί. Είναι κάπου ανάμεσα στα Άγραφα, την λίμνη Πλαστήρα, τον Αγραφιώτη, τον Ταυρωπό. Είναι κάπου στη Νιάλα και το Βελούχι. Είναι ακόμη στα σπιτάκια που μέναμε και που περιμένω πως και πώς να ανάψω την ξυλόσομπα και να πιώ ένα τσάι αναλογίζοντας την περιπετειώδη μέρα που μόλις πέρασε.

Δεν θα μπορούσε (ο νους μου) να μην είναι στην παρέα, που έδεσε όσο πότε και που χωρίς αυτήν θα ήταν σαν να έτρωγα ένα πολύ καλό φαγητό χωρίς αλάτι. Έγιναν πολλά πράγματα και έγιναν χωρίς εκβιασμό, χωρίς άγχος, χωρίς πολύ σκέψη. Απλά έγιναν.

Σαν ένα ποτάμι που τρέχει ανέμελα, διασχίζει μέρη και δεν του καίγεται καρφί για τίποτα.

Το τριήμερο κόντεψε να γίνει πενταήμερο και το νοιώθω σαν να έλειπα ένα μήνα. Δεν έχω σκοπό να γράψω αναλυτικά τις διαδρομές που πήγαμε. Όπου και να πάτε σε αυτή την γωνιά της Ελλάδας θα δείτε και κάτι διαφορετικό.

Πέμπτη πρωί ξεκινάμε από Αθήνα και η κίνηση σε παράλογα επίπεδα. Βρισκόμαστε με τον Άκη στο 90 και μέσω Δομοκού και Κέδρου φτάνουμε στο φράγμα.

Αγοράζουμε χαλβά και Κράνι και πηγαίνουμε στην Ράφηνα (Πολύ κοντά στην Καρίτσα) όπου έχουμε κλείσει τα παρακάτω σπιτάκια για την διαμονή μας.

Έχουμε κλείσει τα 7 από τα 8 ανεξάρτητα ξύλινα σπιτάκια όπου από την πρώτη στιγμή νοιώθουμε την ζεστασιά που προσφέρουν τόσο αυτά όσο και ο ιδιοκτήτης τους, Γιώργος, όπου έκανε ότι πέρναγε από το χέρι του ώστε να μην μας λείψει τίποτα. Ξενύχτησε, περιμένοντας την υπόλοιπη παρέα που ήρθε κατά τις 3:00 το βράδυ, μας έφερνε πρωινό στο σπιτάκι διαφορετικό κάθε μέρα (αχ αυτοί οι λουκουμάδες και η κρέπα σοκολάτα) και μπόλικα ξύλα. Όλα ήταν πεντακάθαρα και τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι σίγουρο ότι σύντομα θα ξαναανέβουμε αυτή την φορά για χαλάρωση. Τα σπιτάκια βρίσκονται σε ιδανική τοποθεσία για αποδράσεις στα Άγραφα και ο Γιώργος διαθέτει και γουρούνες για ενοικίαση. Εμείς δυστυχώς δεν προλάβαμε να νοικιάσουμε. Στην παρακάτω σελίδα μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες. Μη διστάσετε να τηλεφωνήσετε για περισσότερες πληροφορίες.

www.odigoslimnisplastira.gr

Το πρωί αντικρίζω την παρακάτω θέα και βάζω ένα ακόμη κούτσουρο.

Μετά το πρωινό ετοιμαζόμαστε και ξεκινάμε με προορισμό τα Καλύβια Πεζούλας για ανεφοδιασμό σε καύσιμα και αλλαγή σε ένα λάστιχο στον Παναγιώτη.

Στόχος είναι να μπούμε χώμα από Φυλακτή να περάσουμε το όρος Καζάρμα και να πέσουμε στο Βλάσι πάντα από χώμα. Γνωρίζουμε ότι θα βρούμε χιονούρες και ότι το ποιο πιθανό είναι να μην βγει η διαδρομή αλλά εμείς επιχειρούμε. Τελικά δεν βγαίνει και κάνουμε μια εναλλακτική κυκλική διαδρομή πάνω από το Κρυονέρι. Αν βρεθεί κάποιος εκεί και έχουν λιώσει τα χιόνια μην χάσει την απίστευτη θέα από την κορυφή του όρους Καζάρμα (1977 μέτρα). Υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί εκεί (3χλμ).

2η μέρα στόχος είναι τα Άγραφα. Από το πουθενά γνωρίζουμε τον Θεόφιλο ο οποίος δέχεται αμέσως να έρθει μαζί μας και ας μην ξέρει κανένα μας. Ο Θεόφιλος έχει κάνει όλες αυτές τις διαδρομές με τα πόδια και φυσικά είναι δώρο για εμάς η παρουσία του. Θα κατέβουμε παράλληλα με τον Αγραφιώτη και θα γυρίσουμε από Καμάρια και Πετράλωνα. Εκεί κάπου στα Άγραφα είναι να συναντήσουμε τον Παναγιώτη, τον Γιώργο (Nivamania), την Γιώτα και την Μαρία που θα έρθουν από το Καροπλέσι. Θα τους στήσουμε αρκετά και σαν να μην έφθανε αυτό μπαίνουμε και σε μια διαδρομή-δώρο από τον Αλέκο Αποστολίδη που συναντήσαμε τυχαία, όπου τα παιδιά δεν θέλουν να μπουν ρισκάροντας κάποια ζημιά. Ελπίζω να μην τους χαλάσαμε πάρα πολύ τα σχέδια και νοιώθουμε όλοι υποχρεωμένοι. Όπως υποχρεωμένοι νοιώθουμε στον Αλέκο που μας έδωσε την διαδρομή χωρίς 2η σκέψη. Και να φανταστεί κανείς ότι ο Αλέκος με την ομάδα του έφαγαν πάνω από 5 ώρες να ανοίξουν τον δρόμο.

(Σαν ένα ποτάμι που τρέχει ανέμελα, διασχίζει μέρη και δεν του καίγεται καρφί για τίποτα.)

Εδώ ο Θεόφιλος οδηγώντας το αυτοκίνητο του Δημήτρη (Dkom):

Από αριστερά: Κώστας, Θεοδώρα, Γεωργία, Βαγγέλης, Άκης: :)

3η μέρα, μέρα επιστροφής. Επιστροφής μόνο στο όνομα αφού δεν φαίνεται να αγχώνεται κανένας. Διαδρομή: Από το φράγμα και όσο το δυνατόν παράλληλα με τον Ταυρωπό να περάσουμε Νεράιδα, Μαυρομμάτα, Αγ. Τριάδα, Βελούχι, Καρπενήσι και πίσω Αθήνα. Ωραίο το πλάνο, εκπληκτικά τοπία, ιδανικό το σημείο που σταματήσαμε για φαγητό. Βελούχι – Καρπενήσι τελικά δεν περάσαμε μιας και υπήρχαν σημαντικές κατολισθήσεις και λίγο πριν την κορυφή μεγάλες χιονούρες. Το σκάψιμο στα χιόνα με ομίχλη και κάτω από το φως των προβολέων δεν αποδίδει. Κάποιοι έχουν αγχωθεί, κάποιοι άλλοι διασκεδάζουν αφάνταστα. Αποφασίζουμε να πάμε γύρω γύρω Καρπενήσι για καύσιμα και οδηγούμε σε ομίχλη. Στο Καρπενήσι φουλάρουμε σε αυτόματο πωλητή και κάνουμε τις τελευταίες επισκευές. Εκεί κάπου στις 12:00 το βράδυ φτιάχνουμε φραπέδες και ξεκινάμε για Λαμία και Αθήνα. Η νύστα κοντεύει να μας νικήσει, ο Παναγιώτης (pkatsab) ρίχνει 100ml νερό στο κεφάλι του το χλμ. Ο δε Βαγγέλης θα θυμάται τα 2/3 της διαδρομής αφού στο υπόλοιπο οδηγούσε ενώ κοιμόταν. Εμείς μπήκαμε σπίτι στις 5:00 κάναμε ένα μπανάκι , φάγαμε και μια σουπίτσα και 2 ώρες ύπνο γιατί έπρεπε να πιάσουμε το καθημερινό μας πόστο.

Παναγιώτη (ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ), Γιώτα, Μαρία, Γιώργο (NIVAMANIA) σας ευχαριστώ που μας ακολουθήσατε όπου μπορέσατε και που δυστυχώς σας στήσαμε τουλάχιστον 2 φορές. Δεν είχαμε και την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και τους εκπληκτικούς μεζέδες που έχετε :)

Παναγιώτη (PANSTER) με την οικογένειά σου. Σε ευχαριστώ καταρχάς για την πρόταση σου με τα σπιτάκια. Αν δεν υπήρχε αυτή η πρόταση δεν θα είχε γίνει τίποτα από τα παραπάνω. Είναι σίγουρο ότι και εσύ τράβηξες αρκετά μαζί μας, κυρίως την τελευταία μέρα.

Γιώργο και Θεόφιλε σας ευχαριστώ για την φιλοξενία σας. Είναι σίγουρο ότι θα ξαναβρεθούμε.

Παναγιώτη (pkatsab) και Ακριβή, Δημήτρη (dkom) και Κάλια, Κώστα και Θεοδώρα, Βαγγέλη και Μαρία, Άκη, Νίκο με όλη την οικογένεια, σας ευχαριστώ για την καταπληκτική παρέα. Πραγματικά όλα αυτά δεν θα άξιζαν χωρίς την παρέα σας.

(Κρίμα που δεν είναι όλοι στην παραπάνω φωτογραφία)

Δίρφη 7/2/2009

2009-03-01T15:40:00.000+02:00

Το Σάββατο 7/2 μαζευτήκαμε 6 NIVA και κάναμε μια εκδρομή στην ευρύτερη περιοχή κοντά στην Δίρφη. Έτσι λοιπόν φουλάραμε στην Χαλκίδα, ¨πιάσαμε¨ Ψαχνά και συνεχίζουμε περνώντας από την γυναικεία μονή Μακρυμάλλης. Μετά την μονή και στα πρώτα 10 μέτρα off-road καταλήγω έτσι:

Στην είσοδο του ποταμού είχε ένα σκαλοπάτι όχι πολύ μεγάλο αλλά ικανό ώστε να βουτήξει όλη η μούρη μέσα και να μην κάνει το κατάλληλο κυματάκι μπροστά ώστε να μην εισέρθουν νερά από την εισαγωγή του αέρα αφού τα νερά μπήκαν ουσιαστικά από κάτω. Τράβηξε λοιπόν νερό και ίσα ίσα με έβγαλε στο λοφάκι γλυτώνοντας με από τα χειρότερα.
Μπήκαν λοιπόν σε λειτουργία οι …εργάτες.

Τα επόμενα βήματα ήταν να βγάλουμε το μουσκεμένο φίλτρο αέρα, τα μπουζί και να γυρίσουμε μίζα ώστε να πετάξει τα νερά. Ο Βαγγέλης εδώ σε δράση…

Ξαναβάλαμε τα μπουζί και βάλαμε μπροστά και αφού δημιουργήθηκε ένας μικρός πίδακας νερού, σαν να ανοίγεις απότομα το λάστιχο για να ποτίσεις, από την εξάτμιση το μοτέρ ζωντάνεψε και πάλι σαν να μην συνέβη τίποτα.
Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε ανεβαίνουμε στην ράχη και κατευθυνόμαστε προς Αγ. Σοφία και Λιμνιώνα. Όμως ο σκοπός μας δεν είναι να κατέβουμε υψόμετρο και έτσι λίγο πριν κατηφορίσουμε για Αγ. Σοφία στρίβουμε δεξιά με προορισμό τον Αγ. Αθανάσιο.

Το πρώτο πρόβλημα δεν άργησε να παρουσιαστεί αφού είχαμε επιλέξει να διασχίσουμε δύσβατους δρόμους.

Χωρίς κανένα πριόνι αλλά με δύο καλούς εργάτες και ένα Hi Lift καταφέραμε να τραβήξουμε το σχεδόν 10μετρο δέντρο ώστε να περάσουμε.

Στην συνέχεια περάσαμε από ένα απίθανο σημείο όπου και κάτσαμε για να τσιμπήσουμε κάτι.

Μετά τον Αγ. Αθανάσιο κατευθυνθήκαμε προς Στενή πάντα από χωματόδρομους όπου και τελείωσε η βόλτα μας.

Φυσικά δεν έλειψε το δωρεάν πλύσιμο.

(Για ευνόητους λόγους αυτή την φορά δεν προτιμήσαμε κάποιο ποτάμι).

Για μια ακόμη φορά ευχαριστώ όλους για την καλή παρέα και ιδιαίτερα τον Βαγγέλη και τον Γιάννη που δεν σκέφτηκαν ούτε λεπτό να βγάλουν τα ρούχα τους και να μπουν στο ποτάμι για να με βγάλουν έξω. Επίσης και τον Χρήστο τον ¨Μυκονιάτη¨ όπως τον λέμε εμείς που με τράβηξε έξω από την δύσκολη στιγμή μου.

Τσίπουρο στο Καντήλι 18/1/2009

2009-02-01T09:03:00.000+02:00

Βλέποντας τις φωτογραφίες από την εκδρομή του NIVA CLUB στο όρος Καντήλι στις αρχές Νοεμβρίου, ζηλέψαμε και είπαμε να κανονίσουμε και εμείς κάτι προς τα εκεί μιας και εκείνη την περίοδο δεν καταφέραμε να πάμε. Έτσι μαζευτήκαμε 8 αυτοκίνητα με μπόλικο τσίπουρο και διάφορους μεζέδες και ξεκινήσαμε την Κυριακή 18/1/2009 και με μπόλικο κέφι.
Κλασικά φουλάραμε τα ντεπόζιτα στην Χαλκίδα, μπήκε και το Laptop με αναβαθμισμένο το Toponavigator και ξεκινήσαμε από το χωριό Νεροτριβιά με κατεύθυνση βόρεια και από ξεχασμένους δρόμους με 1ο στόχο την μονή της μεταμόρφωσης του Σωτήρα νότια της Δαφνούσας.

Η μονή βρίσκεται σε εξαιρετική τοποθεσία και προσφέρεται για χαλάρωση. Ο τυχερός επισκέπτης έχει την ευκαιρία να κάνει ένα διάλειμμα για κολατσιό και καφέ ή αν είναι οργανωμένος και έχει μαζί του κάρβουνα και μπριζόλες να κάνει ένα αξέχαστο τσιμπούσι. Το μέρος προτείνεται και για διανυκτέρευση.
Εμείς βγάλαμε το τσιπουράκι που λέγαμε και διάφορα συνοδευτικά και καθίσαμε αρκετή ώρα.

…Συνεχίζουμε για το 2ο σκέλος της εκδρομής μας και έχουμε σκοπό να βγούμε Δαφνούσα, από άσφαλτο να μπούμε Τρούπι και να επισκεφτούμε τα μεταλλεία της περιοχής..

Το 1841 πρώτος ο Ελβετός Καρλ Μύλλερ μαζί με τον Εντουαρτ Νοελ ανακαλύπτουν τον ορυκτό πλούτο της περιοχής και καταφέρνουν να έρθουν σε συμφωνία με την ιερά μονή Αγίου Νικολάου Γαλατάκη, όπου άνηκε, και νοικιάζουν τον χώρο με σκοπό την μεταλλευτική αξιοποίηση. Στην αρχή βρήκε δυσκολίες στο να εξάγει το ορυκτό καθώς ήταν αδύνατο να φορολογηθεί κάτι του οποίου η αξία ήταν άγνωστη. Ουσιαστικά η συστηματική εξόρυξη του Λευκόλιθου ξεκινάει το 1861 με την ψήφιση του μεταλλευτικού νόμου. Φυσικά η μονή γνωρίζει άνθηση περισσότερο οικονομική παρά πνευματική και νοικιάζει τον χώρο σε διάφορες εταιρείες μέχρι το 1908 όπου και σταματάει η μεταλλευτική αξιοποίηση και ξεκινάει η τουριστική.
Ο Λευκόλιθος ή Μαγνησίτης αποτελεί ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα της χώρας μας και είναι πολύ καθαρός. Θεωρείται από τους καλύτερους του κόσμου ενώ η ζήτηση του αυξάνει συνεχώς σε διεθνές επίπεδο. Χρησιμοποιείται κυρίως ως πρώτη ύλη για την κατασκευή πυρίμαχων υλικών, μαγνησιούχων τσιμέντων, στόκων και ξυλόλιθου και για την παρασκευή μεταλλικού μαγνησίου. Στην Ελλάδα συνεχίζει να κάνει εξορύξεις σε άλλες περιοχές η εταιρεία ¨Ελληνική Λευκόλιθοι¨ και από τη συνολική παραγωγή, μικρό μέρος χρησιμοποιείται στην κεραμική και το υπόλοιπο εξάγεται στο εξωτερικό.

Εμείς παίρνουμε σιγά σιγά τον δρόμο της επιστροφής κάνοντας μια στάση για …πλύσιμο.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους για την εκπληκτική παρέα!!!!

Πρωτοχρονιά 2009 στο BANSKO

2009-01-11T14:27:00.000+02:00

Χρόνια πολλά, ευτυχισμένος o νέος χρόνος!!!

Τις γιορτινές αυτές μέρες και συγκεκριμένα το διάστημα 24/12 – 2/1/2009 βρεθήκαμε με τον Άκη βόρεια Ελλάδα, με πολύ ποιο χαλαρό πρόγραμμα από όσο συνηθίζουμε. Η δική μου βάση για όσο ήμασταν Ελλάδα ήταν η Μικρόπολη ενώ του Άκη ο Βώλακας όπου είναι και το ποιο κοντινό χωριό στο χιονοδρομικό κέντρο του Φαλακρού.
24/12 λοιπόν και ανηφορίζουμε για Σέρρες. Εκεί κάνουμε μια στάση για μεσημεριανό μαγειρευτό φαγητό και συνεχίζουμε προς Εμμανουήλ Παππά και μέσω χωμάτινης και απολαυστικής διαδρομής καταλήγουμε Μικρόπολη.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο χιονοδρομικό για …καφέ αφού το χιονοδρομικό δεν είχε ανοίξει λόγο έλλειψης χιονιού!! Η χαζομάρα μας ήταν ότι πληρώσαμε 6 ευρώ το άτομο για να ανέβουμε με το 4θέσιο lift ενώ μπορούσαμε να ανέβουμε άνετα με τα αυτοκίνητα. Θεωρώ ότι τα 6 ευρώ είναι κλοπή.

Το βράδυ παρακολουθήσαμε συναυλία από μαθητές στην ονειρούπολη Δράμας.

Την επόμενη μέρα και αφού φάγαμε ωραιότατες μπουγάτσες στην Δράμα, ανηφορίσαμε προς ταξιάρχες και κυρίως από χωματόδρομους και παράλληλα με τον Νέστο βγήκαμε στο Παρανέστι και φουλάραμε τα ντεπόζιτά μας. Προορισμός ο καταρράκτης Τραχωνίου ή Λειβαδίτης.

Ο καταρράκτης φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία (δυστυχώς αυτή την περίοδο δεν έχει νερό) και είναι ο ψηλότερος στην Ευρώπη (50 μέτρα). Το μέρος είναι απίθανο και μείναμε εκεί μέχρι αργά το απόγευμα αφού φάγαμε κιόλας. Ο γυρισμός έγινε βράδυ ποια με τους προβολείς (μάλλον το δυναμό) να δουλεύουν υπερωρίες. Αυτό βέβαια θα το πληρώναμε την επόμενη μέρα.
Επόμενη μέρα λοιπόν και το πρόγραμμα έχει την κλασική πλέον διαδρομή Δράμα – Σιδηρόνερο – Δασικό χωριό Ελατιάς – Δάσος Σήμυδας – Ποταμοί – Βώλακας.
Στην διαδρομή προς Σιδηρόνερο είχαμε την τύχη να θαυμάσουμε τα παρακάτω ζώα:

Από το πρωί μου αχνό-άναβε το λαμπάκι της μπαταρίας και το βολτόμετρο έδειχνε γύρω στα 11.5V. Τι λέγαμε για το προηγούμενο βράδυ??? Τέλος πάντων συνεχίζουμε κανονικά και …βλέπουμε.

Κάπου σε αυτή τη διαδρομή το δυναμό παρέδωσε πνεύμα. Φυσικά δεν πτοούμαστε καθόλου και το αλλάζουμε:

Και… συνεχίζουμε:

Και φυσικά στάσεις για τσίπουρο και …σούπα!!!

Η επόμενη μέρα είχε επίσκεψη στο σπήλαιο του Μαρά που αξίζει να το επισκεφθεί όποιος βρεθεί στην περιοχή. Μετά βόλτα στην Δράμα και το μεσημεράκι μίνι εκδρομή στο καστανόδασος πάνω από την Μικρόπολη. Το χιόνι που βρήκαμε μόλις 5χλμ από το χωριό μου δεν το βρήκαμε πουθενά αλλού:

Η Μικρόπολη από ψηλά:

Εκεί κοντά και σε φανταστική τοποθεσία υπάρχουν και δύο καταφύγια όπου μπορεί όποιος θέλει να περάσει το βράδυ του. Εμείς συναντήσαμε εκεί δύο ξυλοκόπους όπου μένανε προσωρινά εκεί.

Την αλλαγή του χρόνου είχαμε προγραμματίσει να την κάνουμε στο φημισμένο Bansko στην Βουλγαρία, μια επιλογή που αποδείχθηκε πολύ καλή. Έτσι μαζέψαμε τα πράγματά μας και μέσω Νευροκοπίου και τελωνείου Εξοχής περάσαμε στην γείτονα χώρα:

Τα πρώτα χωριά μετά τα σύνορα είναι πολύ φτωχά και χαρακτηριστική απόδειξη είναι ότι στα περισσότερα από αυτά ο μόνος ασφαλτοστρωμένος δρόμος είναι ο κεντρικός. Δεξιά και αριστερά λάσπη και χώμα.

Κάτι που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι όπου υπήρχαν πυλώνες και πέρναγαν καλώδια ρεύματος είχαν κόψει τα δέντρα από κάτω και δεξιά αριστερά ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Αυτό για να μην μας παραμυθιάζουν ότι όλες οι φωτιές μπαίνουν από οικοπεδοφάγους, Τούρκους και Αλβανούς εμπρηστές.

Ο προορισμός μας:

Αφού βολευτήκαμε στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει από Αθήνα, κάναμε μια βόλτα με τα αυτοκίνητα στην βάση του χιονοδρομικού. Τα δωμάτια μας στοίχισαν 200 για τρεις διανυκτερεύσεις και το ξενοδοχείο ήταν 3 αστέρων.

Το απόγευμα αλλάξαμε λεφτά και βγάλαμε ημερήσιες κάρτες για σκι με 25 ευρώ το άτομο. Βέβαια από την παρέα μόνο η Κωνσταντίνα του Άκη κάνει σκι. Εμείς θα κάναμε βόλτες στα λιφτ.
Στο Bansko υπάρχει ένα βασικό Lift που το λένε Γόνδολα το οποίο ξεκινάει από το κέντρο της πόλης και μετά από 6χλμ και 25 λεπτά σε ανεβάζει στην βάση του χιονοδρομικού όπου φαίνεται στις προηγούμενες φωτογραφίες. Από εκεί ανάλογα το επίπεδο του καθένα υπάρχουν άλλα lift που σε πάνε σε διαφορετικές πίστες στο βουνό.

Αν και είχε καταπληκτική μέρα, το κρύο εκεί πάνω ήταν τσουχτερό. Ο Άκης με τα ρούχα που είχε κατέβει στο κέντρο τις τελευταίες μέρες με τα επεισόδια.

Κάτω δεξιά φαίνεται το Bansko.

Εδώ καθόμαστε σε υψόμετρο 2535μ.

Το ίδιο βράδυ ήταν και η αλλαγή του χρόνου. Στα περισσότερα ξενοδοχεία σε υποχρέωναν για βραδινό gala με τιμές από 55ευρώ και πάνω το άτομο. Το δικό μας ξενοδοχείο δεν είχε τέτοια συμφωνία και έτσι βγήκαμε στο κέντρο για να δούμε που θα κάναμε την αλλαγή. Βλέπαμε συνεχώς παρέες από Βούλγαρους να κρατάνε μπουκάλια με ποτά και να κατευθύνονται κάπου. Προφανώς δεν πήγαιναν επίσκεψη και έτσι τους ακολουθήσαμε. Με το που μπήκαμε στην παλιά πόλη, με τις πολλές MEHANA (ταβέρνες) άλλαζε ο χρόνος και άρχισαν να σκάνε τα βεγγαλικά. Τι βεγγαλικά δηλαδή αφού έβλεπες από σαϊτες μέχρι ρουκέτες και κάτι δυναμίτες σε μέγεθος μπουκαλιού 1,5 λίτρου. Καλά για τα πυροτεχνήματα με τα πολλά χρώματα δεν το συζητάω. Και όλα αυτά δίπλα σου. Αυτό κράτησε τουλάχιστον 20’ σε τρελούς ρυθμούς. Μετά βγήκαν με κάτι όργανα και άρχισαν να χορεύουν μέσα στα στενά. Το -8 που θα είχε σίγουρα εκείνη την ώρα έγινε +20. Προσωπικά ήταν η καλύτερη αλλαγή χρόνου που έχω κάνει στην ζωή μου. Με το που ηρέμησαν λίγο τα πράγματα εκεί φύγαμε και πήγαμε σε μια μεγάλη DISCO που έπαιζε ζωντανή μουσική. Δεν υπήρχε είσοδος και η μπύρα έκανε 2,5 ευρώ. Στην επιστροφή νόμιζα ότι χάλασε το θερμόμετρό μου αλλά αυτό έδειχνε σωστά . -10,8 βαθμούς.
Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε ένα μοναστήρι με όνομα RILA που βρίσκεται στην ομώνυμη οροσειρά που είναι και η μεγαλύτερη της Βουλγαρίας. Κατασκευάστηκε τον 10ο αιώνα και είναι το μεγαλύτερο μοναστήρι της Βουλγαρίας και ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της χώρας. Η οροσειρά φαίνεται σε αυτή την φωτογραφία:

Δυστυχώς κάποτε τα ωραία τελειώνουν και έφτασε η μέρα της επιστροφής. Τα πάντα ήταν άσπρα από την βραδινή χιονόπτωση:

Λίγο πριν το Σιδηρόκαστρο κάναμε μασάζ στα Δημοτικά λουτρά Σιδηροκάστρου. Προτείνω αν βρεθείτε εκεί να έχετε κλείσει ιδιωτική πισίνα υδρομασάζ. Το νερό είναι θερμομεταλλικό και θα φύγετε 20 κιλά ελαφρύτεροι. Μετά εμείς πήγαμε στην Ασπροβάλτα όπου θα μέναμε το βράδυ σε Θείο μου και θα επιστρέφαμε την επομένη. Ο Άκης με την Κωνσταντίνα γύρισαν απευθείας Ερέτρια.

Λίγα λόγια για το Bansko. Το Bansko είναι πλέον μια πόλη με πολλά και μεγάλα ξενοδοχεία. Κέντρο όλων το Kempinski από όπου ξεκινάει και η γόνδολα. Αν κάνετε σκι θα πρέπει να βρίσκεστε εκεί πολύ νωρίς γιατί μετά δημιουργείται μεγάλη ουρά. Οι τιμές είναι καλές και οι άνθρωποι αρκετά φιλόξενοι και πολλοί από αυτούς μιλάνε κανονικά Ελληνικά. Επίσης και σε πολλά μαγαζιά θα βρείτε κατάλογους στα Ελληνικά. Δεν υπάρχει θέμα ασφάλειας καθώς το μέρος είναι γεμάτο Porsche και Mercedes και δεν θα πειράξει κανείς το Niva σας. Εγώ δεν έβγαλα ποτέ την κεραία από το CB (φυσικά ούτε το cb) και μάλιστα ένα βράδυ το ξέχασα και ξεκλείδωτο. Κάνει πολύ κρύο. Το -8 είναι κανόνας και θα πρέπει να εφοδιαστείτε με ζεστά ρούχα. Ισοθερμικά εσώρουχα και σκελέες θα πρέπει να έχουν θέση στις βαλίτσες σας. Με σκέτο τζιν δεν θα ήταν καλή ιδέα να βγείτε βόλτα. Όσοι κάνετε σκι θα βγάλετε κάρτα από τα γκισέ κοντά στο Kempinski και θα βρείτε εκεί να νοικιάσετε ό,τι εξοπλισμό θέλετε. Μέρα νύχτα τα φώτα θα πρέπει να τα έχετε αναμμένα και να σέβεστε τα όρια ταχύτητας. Έτσι δεν θα έχετε πρόβλημα να κάνετε και ποιο μακρυνά ταξίδια. Εμείς θέλαμε να επισκεφθούμε την Φιλιππούπολη (Plodvid) αλλά θα έπρεπε να κάνουμε πολύ μεγάλο κύκλο και χλμ γιατί ένας ποιο σύντομος δρόμος ήταν κλειστός. Από Αθήνα μπορείτε να βρίσκεστε στο Bansko σε 11 ώρες χωρίς την ψυχή στο στόμα και με μια μεγάλη στάση για φαγητό. Φυσικά θα περάσετε Βουλγαρία από Προμαχώνα. Από εκεί που επιστρέψαμε Ελλάδα εμείς. Ένας ποιο ξεκούραστος τρόπος είναι να πάτε αεροπορικώς Σόφια και από εκεί να νοικιάσετε αυτοκίνητο ή να πάρετε το τρένο. Θα συνιστούσα τρένο στην περίπτωση που έχετε κλείσει δωμάτιο στο Kempinski ή κάπου πολύ κοντά και το μόνο που θέλετε να κάνετε είναι σκι.

28η Οκτωβρίου 2008 - Ταύγετος, Πάρνωνας

2008-10-29T23:35:00.000+02:00

Τετραήμερο πέρασε και δεν θα μπορούσε να πάει χαμένο. Έτσι μαζευτήκαμε 4 Niva και πραγματοποιήσαμε μια 3ήμερη εκδρομή στον Ταύγετο και Πάρνωνα.
Η πρώτη μέρα κύλισε ασφάλτινα καταρχάς μέχρι τον Μυστρά με μια στάση στην Σπάρτη για προμήθειες αφού το πρόγραμμά μας ως συνήθως δεν περιλαμβάνει ταβέρνες, καφετέριες και Ξενοδοχεία. Από εκεί πιάνουμε χώμα στο χωριό Ταϋγέτη και κατευθυνόμαστε νότια και παράλληλα με το μονοπάτι Ε4 και όσο μπορούμε επιλέγουμε δύσβατους δρόμους.

Επίσκεψη στο καταφύγιο όπου διαπιστώνω ότι έχω πρόβλημα με το CB μου (προσέξτε τι βάση κεραίας βάζετε ώστε να γειώνει καλά) και το αλλάζουμε με το εφεδρικό. Φωτογραφίες δεν έχω. Συνεχίζουμε νότια σε κάτι ωραίους δύσβατους δρόμους κλαίγοντας την μοίρα μας που δεν βρέχει με σκοπό να δούμε τους Πενταυλούς. Οι Πενταυλοί είναι ένα απίθανο σημείο με κάθετους βράχους από όπου υπάρχουν πέντε τρύπες που βγαίνει από μέσα νερό. Για να πας εκεί πρέπει να περπατήσεις 15’.

Η διανυκτέρευση και των δύο ημερών έγινε στην Κουμουστά. Η Κουμουστά είναι ένας αυθεντικός ορεινός οικισμός που στήθηκε την εποχή της Ενετοκρατίας. Εκεί μας φιλοξένησε ο μοναδικός μόνιμος κάτοικος του χωριού (με το ένα από τα 4 niva) στο παλαιό σχολείο που τώρα έχει γίνει ξενώνας. Το ρεύμα και το ζεστό νερό εκεί είναι πολυτέλεια.

Την επόμενη μέρα κινηθήκαμε νότια και επισκεφτήκαμε μια σπηλιά που από μέσα βγαίνει νερό. Το μέρος αυτό είναι νότια του χωριού Άρνα στις πηγές της Αγίας Μαρίνας.

Συνεχίσαμε νότια περνώντας διάφορα χωριά (Σελεγκούδι, Αγία Μαρίνα, Μελιτίνη, Παλαιόβρυση και πήγαμε για ένα καφεδάκι στον Αηλιά που όπως πάντα είναι σε κάποιο υψόμετρο.

Μετά από μια πολύ όμορφη νυχτερινή είπαμε να κρατήσουμε μια επαφή με τον πολιτισμό και ήπιαμε ένα τσιπουράκι στην πλατεία του Ξηροκαμπίου πριν επιστρέψουμε στην Κουμουστά για ψήσιμο στο τζάκι.

Την τελευταία μέρα αποφασίσαμε ότι θέλουμε να δούμε και Πάρνωνα και κάναμε πολύ καλά. Πριν όμως απομακρυνθούμε από την περιοχή ο Δημήτρης μας πρότεινε να μας κάνει μια σύντομη περιήγηση.

Ο δρόμος Κουμουστά – Ξηροκάμπι χώνεται μέσα στο ρέμα, στενός, κλειστός, σχεδόν ανήλιαγος αλλά τρομερά όμορφος. Βαθουλωμένα, λιασμένα βράχια υψώνονται και μια πέτρινη τρύπα, αληθινή, χάσκει στον ορίζοντα. Ήταν η 1η φορά που τον κάναμε μέρα και θα μας μείνει αξέχαστος.

Ακριβώς στην είσοδο του Ξηροκαμπίου υπάρχει ένα πολύ όμορφο τοξωτό γεφύρι των Ελληνιστικών χρόνων το οποίο την εποχή των Ρωμαίων ένωνε την Σπάρτη με την Καρδαμύλη.

Το κερασάκι της τούρτας της περιήγησής μας από τον Δημήτρη στο Ξηροκάμπι ήταν η επίσκεψη σε μια ελιά με περίμετρο 12 μέτρων!!!!! Για όλα αυτά δεν έχω φωτογραφίες λόγω τεχνικού προβλήματος.

Ο Πάρνωνας από το Πολύδροσο και Νότια δημιουργεί ένα αίσθημα απελπισίας. Τα πάντα καμένα και η διαδρομή μας αδιάφορη και σε ρυθμούς rally. Όμως από το πολύδροσο και βόρεια το σκηνικό αλλάζει 100% και πλέον οδηγούμε με μικρές ταχύτητες προσπαθώντας να ρουφήξουμε όση ομορφιά μπορούμε.

Ενώ έχω βγάλει διαδρομή στο Toponavigator προσπαθώ με τον Βαγγέλη να βρούμε δόμους ώστε να κάνουμε περισσότερα χλμ μέσα σε αυτό το εκπληκτικό βουνό. Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι φτάνουμε στο χωριό Άγιος Πέτρος και πλέον είμαστε σίγουροι ότι οδηγάμε στον Παράδεισο.

Εκεί βρίσκουμε και μια φοβερή διαδρομή εκτός χάρτη και νομίζουμε ότι τα καλύτερα πέρασαν. Από τον Άγιο Πέτρο έχουμε πρόγραμμα να κάνουμε τα τελευταία χωμάτινα χλμ μέχρι τα Δολιανά και από εκεί να βγούμε Τρίπολη και να πάρουμε την εθνική οδό.

Άγιος Πέτρος-Δολιανά είναι μια διαδρομή μέσα σε καστανιές εκπληκτικής ομορφιάς. Σε πολλά σημεία δεν φαίνεται το χώμα από τα κάστανα και τα φύλλα που έχουν πέσει. Συνοπτικά όσες φωτογραφίες έχω από την 3η μέρα. Σίγουρα είναι πολύ λίγες σε σχέση με αυτά που είδαμε.

Η εκδρομή αυτή είχε πολλά χλμ σε χώμα και πάντα προτιμούσαμε να πάμε κάπου από χώμα παρά από άσφαλτο. Έτσι και βρέθηκε το καστανόδασος πάνω από τον Άγιο Πέτρο εξάλλου.

Ο Ταύγετος πιστεύω ότι είναι καλύτερα να περπατηθεί γιατί έχει φοβερά μονοπάτια. Ο Πάρνωνας ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και μπορεί πολύ εύκολα κάποιος να αφιερώσει ένα Σ/Κ για να τον γυρίσει. Όσο για την παρέα ήταν καταπληκτική παρόλο τις βραδινές συναυλίες.

Ευχαριστώ και πάλι τον Δημήτρη για την ξενάγηση και την φιλοξενία και καλό κουράγιο εκεί στην Κουμουστά!!!!

4ημερη Εκδρομή Οίτη-Βαρδούσια 1-4/05/2008

2008-05-09T04:52:00.000+03:00

Το τετραήμερο 1-4 Μαϊου 2008 πραγματοποιήσαμε 7 NIVA μια εκδρομή στην Οίτη, Βαρδούσια, Ναυπακτία και λίγο Γκιώνα.

Πρωί Πέμπτης και πρώτη στάση στη Λαμία για ανεφοδιασμό στα αυτοκίνητα και στα μπιτόνια όπου και είχαμε μια ευχάριστη συνάντηση:

Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την ιστορική γέφυρα του Γοργοπόταμου:

Αφού χαζέψαμε λίγη ώρα ξεκινήσαμε και πιάσαμε χώμα από το χωριό Δύο Βουνά. Από αυτό το σημείο ξαναπατήσαμε ουσιαστικά άσφαλτο την Κυριακή. Περάσαμε από την ειδική του Ακρόπολις Παύλιανη και επισκευθήκαμε την Πυρά του Ηρακλέους και ποιό κάτω την καταβόθρα:

Για 1η μέρα είπαμε να μην κάνουμε πολλά χλμ και έτσι επιλέξαμε την Βρύση του Καλόγερου στις Λιβαδιές (1800μ υψόμετρο) για διανυκτεύρευση:

Το πρόγραμμα της 2ης μέρας έλεγε για Νεοχώρι, Δάφνη, Ανατολή, στις δύο εκπληκτικές λίμνες στα Ζηρέλια (1600μ υψόμετρο) και τελικό προορισμό το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στον δρόμο μεταξύ Αθανάσιου Διάκου και καταφύγιου.

Μερικές φώτο από την 2η μέρα:

Η 3η ημέρα ήταν και η ποιό μάχιμη με αρκετές εκπλήξεις. Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση την Αρτοτίνα περνώντας από τα Μουσουνιώτικα Λιβάδια. Στον δρόμο συναντήσαμε τα εξής:

Ο Βαγγέλης ξαναπιάνει δουλειά... Αυτή τη φορά για τα καλά...

Μετά από αρκετή δουλειά φτάνουμε σε αυτή την κατάσταση:

Παρακάτω είχαμε και άλλες εκπλήξεις. Πραγματικά δεν ήξερες τι σε περιμένει σε κάθε στροφή.

Από την Αρτοτίνα και μετά από ένα δίλλημα που είχαμε για το που θα συνεχίζαμε, κινηθήκαμε νότιοδυτικά με στόχο την Κάτω Χώρα και το χωριό Ποδος όπου και διανυκτερεύσαμε στην πλατεία του χωριού:

Τελευταία μέρα και στόχος είναι να επιστρέψουμε όσο ποιό σύντομα γίνεται, περνώντας από την τεχνητή λίμνη του Μόρνου, το Λιδορίκι και φυσικά τις Καρούτες την ποιό γνωστή ειδική του Ακρόπολις. Το κονβόι πέρασε από Ιτέα, ανηφόρησε προς Δεσφίνα και μέσω Διστόμου, Στείρι, Κυριάκι, Δομβραίνας, Ελλοπίας και έπιασε εθνική στο ύψος της Θήβας.

Το TopoNavigator ήταν ο καλύτερος πλοηγός μας και δεν χάσαμε καθόλου χρόνο σε χασίματα και πισωγυρίσματα.

Περάσαμε 4 μέρες στα βουνά που φάνηκαν σαν μία εβδομάδα. Τα μέρη που είδαμε ήταν απίθανα, η παρέα ταίριαξε πολύ καλά και ο χρόνος προσαρμογής στην καθημερινότητα πολύ δύσκολος.

Ευχαριστώ όλους για τις ευχάριστες στιγμές που πέρασα μαζί τους και σίγουρα κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε στα αγαπημένα μας βουνά.